نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بر اساس دادههای سازمان هواشناسی طی هفت روز گذشته منتهی به ۲۱ تیرماه کشور بهطور میانگین ۱.۶ میلیمتر بارش دریافت شده که این میزان در بلندمدت ۰.۸ میلیمتر است بنابراین ۱۰۴.۴ درصد بارش بیشتری در این بازه زمانی دریافت شده است. از ابتدای ماه جاری منتهی به ۲۱ تیرماه بهطور میانگین ۲ میلیمتر […]
به گزارش اکوایران، بر اساس دادههای سازمان هواشناسی طی هفت روز گذشته منتهی به ۲۱ تیرماه کشور بهطور میانگین ۱.۶ میلیمتر بارش دریافت شده که این میزان در بلندمدت ۰.۸ میلیمتر است بنابراین ۱۰۴.۴ درصد بارش بیشتری در این بازه زمانی دریافت شده است.
از ابتدای ماه جاری منتهی به ۲۱ تیرماه بهطور میانگین ۲ میلیمتر بارش در کشور ثبت شده، در حالی که میزان آن در بلندمدت ۲.۵ میلیمتر است. در نتیجه بارش نسبت به بلند مدت ۲۰.۳ درصد کاهش یافته است. بر همین اساس از ابتدای فصل جاری نیز همین مقدار بارش دریافت شده است.
از ابتدای سال جاری تا ۲۱ تیرماه بهطور میانگین ۱۳۶.۳ میلیمتر بارش در کشور ثبت شده که نسبت به میانگین بلندمدت با مقدار ۲۲۶.۱ میلیمتر با کاهش ۳۹.۷ درصدی بارش روبرو بوده است.
جدول اطلاعات پهنهای بارش استانها از ابتدای سال آبی جاری (اول مهرماه سال گذشته) نشان میدهد هیچ کدام از استانها نسبت به دوره بلندمدت بارش بیشتری دریافت نکردهاند.
ایسنا نوشته، بارندگی در همه استانها کمتر از حد نرمال بوده است و در این زمینه هرمزگان بدترین وضعیت را تجربه میکند چراکه ۷۳.۳ درصد کمتر از حد نرمال طی سال آبی جاری بارش دریافت کرده است. سیستان و بلوچستان نیز از جمله استانهای کم بارشی است که با اختلاف کمی از هرمزگان، کاهش ۷۱.۵ درصدی بارش را داشته است.
استان تهران نیز از جمله استانهایی است که با کمبارشی روبرو بوده است. در حالی که میانگین بارش تهران در بلند مدت ۲۶۴.۹ میلیمتر است ولی در سال آبی جاری تنها بهطور میانگین ۱۳۶.۹ میلیمتر بارش دریافت کرده است که نشاندهنده کاهش ۴۸.۳ درصدی بارش در این استان است.
گفتنی است، سال آبی در ایران از اول مهرماه شروع میشود و تا ۳۱ شهریور سال بعد ادامه پیدا میکند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ