نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
شهرداری تهران اعلام کرده که ساخت یک زبالهسوز بزرگ در پایتخت وارد مرحله نهایی شده و طی دو هفته آینده قرارداد نهایی آن امضا خواهد شد. نوید خاصهباف، مدیرعامل سازمان سرمایهگذاری شهرداری، گفته است این پروژه «نیاز حیاتی» تهران است و باید «در کوتاهترین زمان ممکن» اجرایی شود. او به سفر اخیر مسئولان شهری به […]
شهرداری تهران اعلام کرده که ساخت یک زبالهسوز بزرگ در پایتخت وارد مرحله نهایی شده و طی دو هفته آینده قرارداد نهایی آن امضا خواهد شد. نوید خاصهباف، مدیرعامل سازمان سرمایهگذاری شهرداری، گفته است این پروژه «نیاز حیاتی» تهران است و باید «در کوتاهترین زمان ممکن» اجرایی شود.
او به سفر اخیر مسئولان شهری به چین اشاره کرده؛ سفری که هدف آن بازدید از یک زبالهسوز پیشرفته در یکی از شهرهای این کشور بوده است. بر اساس گفتههای خاصهباف، این مجموعه بهگونهای طراحی شده بود که هیچ اثری از زباله و بوی نامطبوع در آن وجود نداشت و همه فرآیندها با هدف کاهش آلودگی و افزایش بهرهوری انجام میشد.
با این حال، به نظر میرسد مقامهای شهرداری به دنبال گزینههای دیگری نیز بودهاند. پس از بازگشت از سفر، مذاکرات با چند شرکت بینالمللی انجام شد. نهایتاً، دو شرکت برای اجرای این پروژه انتخاب شدهاند؛ یکی از آنها همان شرکتی است که در چین مورد بازدید قرار گرفته بود.
شهرداری تهران میگوید بررسیها هم فنی بوده و هم اقتصادی. هزینه این پروژه حدود ۵۰۰ میلیون دلار برآورد شده و قرار است مدل سرمایهگذاری آن «خرید تضمینی برق» باشد. طبق این مدل، شهرداری میتواند برق تولیدی زبالهسوز را به دولت بفروشد. خاصهباف گفته است که این روش، پروژه را از نظر اقتصادی «پایدار و حتی سودده» میکند.
در عین حال، درباره ظرفیت واقعی مورد نیاز برای چنین نیروگاهی میان کارشناسان اختلافنظر وجود داشته است. برخی بر ظرفیت ۲ هزار تن و برخی دیگر بر ۱۰ هزار تن تأکید کردهاند. در نهایت، بر اساس گفتههای خاصهباف، ظرفیت بهینهای انتخاب شده که با ارزش حرارتی زبالههای تهران همخوانی دارد.
به گفته مقامهای شهرداری، مدل اجرای پروژه به صورت BOO یا BOT خواهد بود؛ یعنی شرکت خصوصی سرمایهگذاری میکند و پس از بازگشت سرمایه، پروژه به شهرداری منتقل میشود. برق تولیدی این نیروگاه نیز میتواند برای ناوگان حملونقل برقی یا صادرات استفاده شود.
با این حال، ابهاماتی درباره اجرای موفق چنین پروژهای باقی است. سازمان محیط زیست در ابتدا با اشاره به آلودگی زبالهسوزها، با اجرای آن مخالفت کرده بود. اما شهرداری میگوید با ارائه مستندات فنی و نمونههای جهانی، توانسته نظر این سازمان را جلب کند.
این نخستین بار نیست که وعده ساخت زبالهسوز در تهران داده میشود. در دهههای گذشته نیز طرحهایی مطرح شده که به دلایل مختلف، از جمله نبود منابع مالی یا اختلاف نظر میان نهادها، به سرانجام نرسیدهاند.
حالا باید دید پروژهای با این حجم سرمایهگذاری، در میانه مشکلات اقتصادی و تغییر احتمالی در مدیریت شهری، تا چه اندازه قابلیت اجرا خواهد داشت.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ