نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
سوده نجفی عضو هیئت رئیسه شورای شهر تهران در گفتگو با اکوایران با اشاره به وضعیت درختان خیابان ولیعصر (ع) گفت: حفظ و گسترش فضای سبز در شهر تهران با توجه به آلودگی هوا یک ضرورت است و همه شهروندان نسبت به این موضوع حساسیت دارند و ما در شورای شهر نیز بر این موضوع […]
سوده نجفی عضو هیئت رئیسه شورای شهر تهران در گفتگو با اکوایران با اشاره به وضعیت درختان خیابان ولیعصر (ع) گفت: حفظ و گسترش فضای سبز در شهر تهران با توجه به آلودگی هوا یک ضرورت است و همه شهروندان نسبت به این موضوع حساسیت دارند و ما در شورای شهر نیز بر این موضوع تاکید داریم. کمیسیون ماده 7 به همین منظور فعال است و این کمیسیون باید در این زمینه تصمیمات لازم را اتخاذ که یکی از اعضای شورای شهر تهران نیز در آن عضویت دارد.
او با بیان اینکه گسترش فضای سبز یکی از نیازهای شهر تهران است ادامه داد: فضای سبز شهر تهران با جمعیت آن تناسب ندارد و باید برای گسترش فضای سبز تلاش کرد که به نظر بنده حفظ وضع موجود یکی از راه ها است و باید با آبیاری مناسب به ویژه به درختان جنگل هایی مثل سرخه حصار و چیتگر که با مشکل خشک شدن به دلیل عدم آبیاری مناسب و به موقع مواجه شده بودند، برای حفظ وضعیت موجود تلاش کرد.
رئیس کمیته سلامت شورای شهر تهران تاکید کرد: در برخی از موارد درختان دچار بیماری هایی می شوند که همین موضوع باعث خشک شدن آنها شده و به ناچار برای رفع خطر کمیسیون مربوطه تصمیم به قطع می گیرد که در این زمینه باید نسبت به پیشگیری از ابتلای درختان به هرگونه بیماری و کنترل آفات اقدامات لازم صورت گیرد.
سوده نجفی با اشاره به درختان چنار خیابان ولیعصر (ع) گفت: خیابان ولیعصر (ع) به توجه به ویژگی هایی که دارد یکی از خیابان های مهم شهر تهران است که درختان چنار این خیابان با توجه به قدمتی که دارند تبدیل به هویتی برای شهر شدند لذا باید مراقبت های لازم از این درختان صورت گیرد و در صورت قطع اجباری درختی شهرداری موظف است درخت جایگزین بکارد.
این عضو شورای شهر تهران افزود: متاسفانه پایش مناسبی در خصوص درختان شهر تهران در این سال ها وجود نداشته و همین موضوع باعث پوسیدگی شده که برای رفع خطر قطع به ناچار قطع می شوند.بام سبز یکی از راه های افزایش فضای سبز در شهر تهران است که شورا در این زمینه مصوبه ای داشته اما به خوبی اجرا نشده و باید همکاری مناسبی بین معاونت شهرسازی، سازمان نظام مهندسی و سازمان بوستان ها در این خصوص وجود داشته باشد.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ