نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، عبدالرضا گلپایگانی، مدیرعامل شرکت بازآفرینی شهری، اعلام کرد که حدود ۱۹ میلیون نفر در کشور در ساختمانهای ناایمن و ناپایدار زندگی میکنند. این ساختمانها هم در بافتهای فرسوده و هم در مناطق حاشیهنشین قرار دارند و وسعت آنها به ۱۷۰ هزار هکتار میرسد. به گفته او، تمامی این مناطق در محدودههای شهری قرار […]
به گزارش اکوایران، عبدالرضا گلپایگانی، مدیرعامل شرکت بازآفرینی شهری، اعلام کرد که حدود ۱۹ میلیون نفر در کشور در ساختمانهای ناایمن و ناپایدار زندگی میکنند. این ساختمانها هم در بافتهای فرسوده و هم در مناطق حاشیهنشین قرار دارند و وسعت آنها به ۱۷۰ هزار هکتار میرسد. به گفته او، تمامی این مناطق در محدودههای شهری قرار دارند.
گلپایگانی در پاسخ به این پرسش که این ساختمانها تا چه حد در برابر زلزله مقاوم هستند، گفت: «یکی از معیارهای تشخیص فرسودگی، ناپایداری ساختمان است. اگر سازهای در آنها دیده نشود، جزو ساختمانهای بدون اسکلت دستهبندی میشوند. این ساختمانها احتمالاً در برابر زلزلهای با قدرت ۴ تا ۵ ریشتر نیز تخریب خواهند شد.»
بنا به گزارش ایلنا، او با اشاره به برنامههای نوسازی بافت فرسوده گفت که طبق قانون، سالانه باید ۱۰۰ هزار واحد در این مناطق نوسازی شود، اما کمتر از ۲ درصد تسهیلات پرداختی در این بخش محقق شده است.
گلپایگانی افزود که ۵ میلیون و ۷۰۰ هزار واحد در بافتهای فرسوده شهری وجود دارد که ۲ میلیون و ۷۰۰ هزار واحد از آنها نیاز به نوسازی و مقاومسازی دارند.
او تاکید کرد که پایداری و نوسازی این بافتها و همچنین ساماندهی اسکانهای غیررسمی از اهداف شرکت بازآفرینی شهری است.
هفته گذشته، عبدالرضا گلپایگانی، مدیرعامل شرکت بازآفرینی شهری در نشست خبری طرح ساماندهی بافت اطراف حرم شاهچراغ و بافت فرسوده شیراز گفت: بافتهای تاریخی شامل بخشهای بافتهای پیرامون حرمهای مطهر و بخشی دیگر شهرهای تاریخی، محدودههای تاریخی و همچنین بافتهای فرسوده میشوند. از سال ٨۵ بعد از زلزله بم موضوع توجه به بافتهای فرسوده و مقاومسازی این بافت در دستور کار وزارت راه و شهرسازی و شهرداریها قرار گرفت.
او ادامه داد: علاوه بر این موارد، اسکانهای غیررسمی و حاشیه نشینی را که به عنوان مسایل جدی محسوب میشود را دنبال میکنیم و در این موارد اقداماتی را انجام میدهیم.
مدیرعامل شرکت بازآفرینی شهری گفت: در طرحهای توسعه که در سالهای گذشته برای شیراز و مشهد تعریف شده رویکردها تغییر کرده و طرحها به سمت باز آفرینی رفته است. در طرح های گذشته عمدتا نگاه کالبدی صفر به اجرا رسیده و تخریب انجام میشد اما با نیت خیرخواهانه باعث به نادیده گرفتن ارزش این بافتها شد.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ