امامت معیار سنجش ایمان است/تمایز میان دو جریان فکری در تاریخ اسلام

به گزارش خبرنگار مهر، حجت الاسلام سید محمد باقر علوی تهرانی استاد حوزه علمیه در سخنان خود در مراسم عزاداری ایام ماه محرم، امامت را نه یک منصب صرفاً سیاسی، بلکه حقیقتی تکوینی و الهی خواند که تمام برکات عالم هستی از مجرای آن به امت می‌رسد.

وی تصریح کرد: شناخت امام تنها یک بحث تئوریک و کلامی نیست، بلکه واجبی عینی است که بدون تحقق آن، مسیر بندگی ناقص مانده و اسلام فرد در معرض آسیب قرار می‌گیرد.

حجت‌الاسلام علوی تهرانی با اشاره به مفهوم نعمت در قرآن کریم، ولایت اهل‌بیت (ع) را مصداق اتمّ «نعمت» معرفی کرد.

او در این باره گفت: خداوند در قرآن بر نعمت هدایت منت نهاده است و شکر این نعمت عظیم، چیزی جز شناخت امام و تبعیت از او نیست. اگر انسان در مسیر زندگی، معرفتِ به امام را در اولویت قرار ندهد، در واقع با ناسپاسی نسبت به بزرگ‌ترین سرمایهٔ هدایتی خود روبه‌رو است.»

این پژوهشگر دینی در بخشی از تحلیلِ تاریخی و عقیدتی خود، به تبیین تمایز میان دو جریان فکری در تاریخ اسلام پرداخت.

وی اظهار داشت: ما با دو قرائت متفاوت از اسلام روبه‌رو هستیم؛ یکی “سلام غدیر که مبتنی بر نصّ صریح الهی و جانشینی امیرالمؤمنین (ع) است و دیگری اسلام سقیفه که بر پایه سلیقه و انتخاب بشری شکل گرفت. جریان انحرافی که از مسیر غدیر فاصله گرفت، نه تنها از حقیقتِ دین دور شد، بلکه ریشهٔ بسیاری از کج‌فهمی‌های اعتقادی در اعصار بعدی شد.

وی با استناد به آیه شریفه وَسَیَعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنقَلَبٍ یَنقَلِبُونَ (سوره شعرا، آیه ۲۲۷)، ضمن هشدار نسبت به عاقبتِ کسانی که راهِ حق را سد کردند، افزود: ظلم به حقیقتِ امامت، ظلمی نیست که در تاریخ گم شود؛ بلکه در روز حساب، بازتابِ آن گریبان‌گیرِ کسانی خواهد شد که از مسیر ولایتِ علوی انحراف یافتند.

حجت‌الاسلام علوی تهرانی در تبیین تفسیر اهدنا الصراط المستقیم گفت: صراط مستقیم، جاده‌ای فرضی یا یک مفهوم انتزاعی نیست؛ صراط مستقیم همان شخصِ امام است. هر گامی که انسان در مسیر تبعیت از امام زمان (ع) بردارد، حرکت در صراط مستقیم است.

وی بر اصلِ بنیادین تولی و تبری تأکید کرد و افزود: ایمانِ کامل در جانِ انسان زمانی شکل می‌گیرد که با دوستیِ دوستانِ خدا و بیزاری از دشمنانِ ایشان عجین شود. بدونِ تبری از دشمنانِ ولایت، تولیِ تنها، ناقص و ناتمام است.

این خطیب در بخش پایانی سخنان خود، نگاهِ ابزاری به دعا را نقد کرد و گفت: دعا نباید صرفاً برای برآورده شدنِ حاجات دنیوی باشد. اگرچه خداوند رحیم است، اما هدفِ متعالیِ دعا، رسیدن به “مقام تسلیم” است. انسان باید در پیشگاهِ ولیّ خدا به جایگاهی برسد که خواستِ خود را در ارادهٔ الهی ذوب کند و دعا، تمرینی برای رسیدن به این تسلیمِ محض است.

حجت‌الاسلام علوی تهرانی در پایان، با اشاره به ضرورت بازخوانیِ جدیِ عقایدِ شیعی در عصر حاضر، مخاطبان را به تدبر در روایاتِ مرتبط با سیرهٔ ائمه (ع) دعوت کرد و یادآور شد که تنها راهِ نجات از فتنه‌های آخرالزمانی، اتصالِ قلبی و عملی به دامنِ حجتِ خداست.