نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، در هفتههای اخیر؛ وقوع چندین انفجار ناشی از گاز، واکنشها و گمانهزنیهایی در فضای مجازی به دنبال داشته است. برخی کاربران این حوادث را غیرعادی توصیف کردهاند؛ اما نظر سازمان آتشنشانی در این راستا متفاوت است. کامران عبدولی، معاون پیشگیری سازمان آتشنشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران، به ایسنا گفت: حوادث گاز شامل انواع […]
به گزارش اکوایران، در هفتههای اخیر؛ وقوع چندین انفجار ناشی از گاز، واکنشها و گمانهزنیهایی در فضای مجازی به دنبال داشته است. برخی کاربران این حوادث را غیرعادی توصیف کردهاند؛ اما نظر سازمان آتشنشانی در این راستا متفاوت است.
کامران عبدولی، معاون پیشگیری سازمان آتشنشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران، به ایسنا گفت: حوادث گاز شامل انواع مختلفی است؛ از جمله مسمومیت با منوکسید کربن که در فصل زمستان افزایش مییابد و همچنین حوادث ناشی از گاز مایع، گاز شهری و موارد مشابه. بررسیهای ما نشان میدهد که این حوادث همواره یکی از دلایل اصلی مأموریتهای آتشنشانی بودهاند و اغلب به دلیل بیاحتیاطی رخ میدهند.
او افزود: آنچه در روزهای اخیر اتفاق افتاده، افزایش حساسیت عمومی نسبت به این موضوع است. وگرنه اینگونه حوادث در سالهای گذشته نیز رخ دادهاند و چه بسا در برخی موارد، تعداد آنها بیشتر بوده است.
معاون پیشگیری سازمان آتشنشانی با تأکید بر ضرورت اقدامات پیشگیرانه، گفت: در مواجهه با حوادث گازی، سرعت انفجار به قدری بالاست که عملاً فرصت واکنش مؤثر وجود ندارد؛ نه برای ساکنان و نه برای سازمان آتشنشانی. بنابراین، تنها راه مقابله با آن، پیشگیری است.
عبدولی با بیان چند نکته کلیدی برای پیشگیری از این حوادث تصریح کرد: در زمانهایی که برای مدتی در خانه حضور نداریم، به ویژه بیش از یک روز، حتماً باید شیر اصلی گاز را ببندیم. همچنین هنگام ورود به منزل، احتیاطهای لازم را رعایت کنیم. ممکن است شیر گاز باز مانده باشد یا در صورت قطع و وصل مجدد گاز، فراموش کرده باشیم شیر را ببندیم. این موارد میتواند منجر به نشت گاز شود.
او هشدار داد: اگر در محل بوی گاز احساس شد، به هیچ عنوان نباید کلید برق یا هر وسیله الکتریکی دیگری را روشن کرد. بهترین اقدام، باز کردن پنجرهها برای تهویه و تماس با افراد متخصص است. به هیچ وجه نباید ساکنان خودشان اقدام به بررسی یا تعمیر لولههای گاز کنند، چرا که این کار بسیار خطرناک است و ممکن است پیامدهای جبرانناپذیری به دنبال داشته باشد.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ