نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بررسی بازار خرید و فروش مسکن در تهران نشان میدهد که برای خرید یک آپارتمان نوساز ۴۰ تا ۵۰ متری، حداقل بودجه مورد نیاز بین ۳ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تا ۴ میلیارد تومان است. اگر امکاناتی مانند آسانسور و پارکینگ نیز در نظر گرفته شود، این رقم به حدود ۴ تا […]
به گزارش اکوایران، بررسی بازار خرید و فروش مسکن در تهران نشان میدهد که برای خرید یک آپارتمان نوساز ۴۰ تا ۵۰ متری، حداقل بودجه مورد نیاز بین ۳ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تا ۴ میلیارد تومان است. اگر امکاناتی مانند آسانسور و پارکینگ نیز در نظر گرفته شود، این رقم به حدود ۴ تا ۴ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان افزایش مییابد.
برای نمونه، در محله پیروزی، یک آپارتمان ۴۹ متری، ۲ سال ساخت و مجهز به امکانات یادشده، با قیمت ۴ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان عرضه شده است. همچنین در محله وحیدیه، یک واحد ۴۷ متری نوساز با همین امکانات، ۴ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان قیمتگذاری شده است.
اما در محله خواجهنصیر نیز، یک واحد ۴۰ متری با ۲۵ سال عمر بنا، ۲ میلیارد و ۹۵۰ میلیون تومان و در محله گلبرگ غربی، یک آپارتمان ۴۱ متری با ۲۰ سال ساخت، ۲ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان قیمتگذاری شده است.
اگر نوساز بودن ملاک نباشد، بر اساس فایلهای موجود در بازار، حداقل قیمت خرید آپارتمان در تهران از حدود ۱ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تا ۲ میلیارد تومان آغاز میشود. البته با این بودجه نمیتوان انتظار آپارتمانهایی با سن بنای کمتر از ۲۰ سال یا امکاناتی مانند آسانسور، پارکینگ و انباری را داشت. بسیاری از این واحدها در طبقات زیرهمکف قرار دارند، سندشان قولنامهای است و اغلب در محلههایی با بافت فرسوده و دسترسی محدود واقع شدهاند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ