نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بررسی فایلهای بازار رهن و اجاره مسکن در منطقه ۵ تهران – که یکی از مناطق پرمعامله پایتخت به شمار میرود – نشان میدهد بخش قابلتوجهی از فایلهای منتشرشده با رنگ سیاه (در محدوده میانگین قیمت منطقه) و سبز (پایینتر از میانگین منطقه) ثبت شدهاند؛ موضوعی که میتواند نشانهای از واقعبینی بیشتر […]
به گزارش اکوایران، بررسی فایلهای بازار رهن و اجاره مسکن در منطقه ۵ تهران – که یکی از مناطق پرمعامله پایتخت به شمار میرود – نشان میدهد بخش قابلتوجهی از فایلهای منتشرشده با رنگ سیاه (در محدوده میانگین قیمت منطقه) و سبز (پایینتر از میانگین منطقه) ثبت شدهاند؛ موضوعی که میتواند نشانهای از واقعبینی بیشتر موجران در تعیین نرخ اجاره یا رقابت میان مالکان برای جذب مستأجر در فصل جابهجاییها باشد.
بر اساس مشاهدات میدانی، حداقل بودجه لازم برای رهن کامل در برخی محلههای منطقه ۵، بین ۶۰۰ تا ۷۰۰ میلیون تومان است؛ اما با این مبلغ نمیتوان انتظار واحدی با سن بنای پایین، دسترسی مناسب یا امکاناتی نظیر پارکینگ، آسانسور و انباری داشت. بهعنوان نمونه، در محله کن، یک واحد ۵۵ متری و ۳۰ سال ساخت، بدون پارکینگ و انباری، با رقم ۶۰۰ میلیون تومان برای رهن کامل آگهی شده است.
اگر امکاناتی همچون پارکینگ، آسانسور و انباری نیز در نظر گرفته شود، حداقل بودجه مورد نیاز برای رهن کامل یک واحد آپارتمان، بین ۹۰۰ میلیون تا یک میلیارد تومان خواهد بود. برای مثال، در محله جنتآباد مرکزی، یک واحد ۴۰ متری دارای این امکانات، با مبلغ ۹۰۰ میلیون تومان رهن کامل آگهی شده است. در صورتی که متراژ بالاتر از ۷۰ مترمربع باشد، این رقم حداقل به یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان میرسد.
در محله پونک، رهن کامل یک آپارتمان ۱۱۰ متری و ۷ سال ساخت، ۲ میلیارد تومان اعلام شده و برای واحدی ۱۰۵ متری و ۳ سال ساخت، مبلغ یک میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان پیشنهاد شده است.
در محله اشرفی اصفهانی، آپارتمانی 83 متری و 15 سال ساخت، یک میلیارد و 450 میلیون تومان و در محله شهران، آپارتمانی 75 متری و 20 سال ساخت، یک میلیارد و 250 میلیون تومان اجاره داده میشود.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ