نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، چند هفته پس از حملات اسرائیل به تهران، برخی از محلههای شمال، غرب و شرق پایتخت که در این حملات آسیب دیدهاند، با تغییراتی تازه در بازار مسکن مواجه شدهاند. از نارمک، لویزان، پاسداران، شهرک شهید محلاتی و ازگل در شرق و شمالشرق گرفته تا سعادتآباد، شهران و چیتگر در شمالغرب و […]
به گزارش اکوایران، چند هفته پس از حملات اسرائیل به تهران، برخی از محلههای شمال، غرب و شرق پایتخت که در این حملات آسیب دیدهاند، با تغییراتی تازه در بازار مسکن مواجه شدهاند. از نارمک، لویزان، پاسداران، شهرک شهید محلاتی و ازگل در شرق و شمالشرق گرفته تا سعادتآباد، شهران و چیتگر در شمالغرب و غرب تهران؛ پس از این حملات، بازار اجاره در برخی از این محلهها تغییراتی را تجربه کرده است.
بررسی فایلهای اجاره خانه در تهران نشان میدهد که بازار اجاره نسبت به مدت مشابه سال گذشته رشد داشته است، اما بیشتر فایلها به رنگ سیاه (در محدوده میانگین قیمت منطقه) و سبز (پایینتر از میانگین قیمت منطقه) درآمدهاند. این موضوع نشان میدهد تب و تاب افزایش اجارهبها نسبت به قبل از حملات اسرائیل فروکش کرده و مالکان در تعیین قیمت انعطاف بیشتری به خرج میدهند و میتوان گفت، در بازار اجاره، ثبات قیمتی و افزایش در محدودهی میانگین قیمت اجاره خانه در منطقه بیش از افزایش قیمتهای نامتعارف سالهای گذشته به چشم میآید.
در محله پاسداران که یکی از اولین محلات مورد حمله اسرائیل بود، سال گذشته برای رهن کامل یک واحد آپارتمان حداقل مبلغ ۸۵۰ میلیون تا یک میلیارد تومان نیاز بود. اگر واحد موردنظر حدود ۱۰۰ مترمربع و دارای امکاناتی مانند آسانسور، پارکینگ و انباری باشد، حداقل مبلغ رهن کامل به ۱.۵ میلیارد تومان میرسید. اما در تیرماه سال جاری، حداقل مبلغ رهن کامل یک واحد آپارتمان در پاسداران به یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان افزایش یافته است؛ و برای واحدی با همان مشخصات (۱۰۰ مترمربع با امکانات یادشده) این مبلغ حداقل ۲ میلیارد تومان است. این ارقام نشان میدهد که حداقل مبلغ رهن کامل برای واحدهای معمولی حدود ۴۱ درصد و برای واحدهای ۱۰۰ متری با امکانات حدود ۳۳ درصد نسبت به سال گذشته افزایش یافته است. این یعنی خلاف سخنان پیشین مشاوران املاک در اوایل خردادماه، ترمز افزایش اجارهبها نسبت به سالهای گذشته کشیده شده، چراکه به گفته آنها، موجران بدون در نظر گرفتن سقف افزایش، گاهی افزایشهایی بیش از ۵۰ درصد را اعمال میکردند و حالا فایلها خبر از افزایش قیمتهای منطقیتر و ثبات بیشتر میدهند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ