نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
ششمین جلسه هماندیشی دانشگاه علمی کاربردی شهرداری تهران با محوریت «ایمنی، امنیت و پدافند غیرعامل در نظام مدیریت کلانشهری ایران» برگزار شد.محمدحسین بوچانی، رئیس هیئت اندیشهورز موسسه آموزش علمی کاربردی شهرداری تهران، در این نشست به موضوع مهم مغفول مانده ایمنی شهری پرداخت و گفت: «متأسفانه ایمنی شهری در نظام برنامهریزی کشور همواره در حاشیه […]
ششمین جلسه هماندیشی دانشگاه علمی کاربردی شهرداری تهران با محوریت «ایمنی، امنیت و پدافند غیرعامل در نظام مدیریت کلانشهری ایران» برگزار شد.محمدحسین بوچانی، رئیس هیئت اندیشهورز موسسه آموزش علمی کاربردی شهرداری تهران، در این نشست به موضوع مهم مغفول مانده ایمنی شهری پرداخت و گفت: «متأسفانه ایمنی شهری در نظام برنامهریزی کشور همواره در حاشیه قرار داشته، در حالی که توسعه پایدار بدون ایمنی ممکن نیست.»
وی با اشاره به سند راهبردی «طرح جامع شهر تهران» که مقاومسازی در برابر سوانح را یکی از شش اولویت اساسی خود قرار داده، افزود: «با وجود اسناد بالا دستی، بسیاری از برنامههای کلیدی مرتبط با مدیریت بحران و ایمنی هنوز اجرایی نشدهاند که علت آن ذات زیرساختی و دیر بازده بودن این پروژههاست.»
بوچانی در ادامه، به حادثه پلاسکو و اهمیت آموزش و فرهنگسازی ایمنی اشاره کرد و تأکید کرد که راهکارهای کوتاهمدت کافی نیست و باید راهنمای عملیاتی جامعی تدوین شود تا همه دستگاهها بتوانند آن را به عنوان مرجع تخصصی در مدیریت بحران شهری به کار گیرند.
فضای عمومی ایمن؛ شرط حیات و پویایی شهر
جابر دانش، رئیس مرکز مطالعات و تدوین آئیننامههای فنی پدافند غیرعامل، به اهمیت طراحی فضاهای شهری با رویکرد ایمنی و تابآوری اشاره کرد و گفت: «فضاهای شهری باید دسترسیپذیر، فعال و قابل دفاع باشند تا بتوانند در برابر تهدیدات انسانی و طبیعی از شهروندان حفاظت کنند.»
او افزود: «فضاهای زیرسطحی شهری نقش مکملی برای پاسخگویی به نیازهای اسکان اضطراری و ایمنی در شرایط بحران ایفا میکنند و باید به صورت یکپارچه و با رعایت استانداردهای فنی توسعه یابند.»
محمدعلی نکوئی، رئیس مجتمع پدافند غیرعامل دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تأکید کرد: «فضاهای زیرزمینی باید با رویکردی فراتر از کالبدی و خدماتی به عنوان بخشی از ساختار تابآوری شهری دیده شوند و عدالت اجتماعی و رفاه جمعی در توسعه آنها لحاظ گردد.»
مجتبی عراقیزاده، سرپرست مرکز پژوهشی شهرسازی دفاعی، پیشنهاد داد که ظرفیت فضاهای زیرزمینی مثل مترو، پارکینگها و تونلها برای پناهگاهها بررسی و تجهیز شوند. وی افزود: «اولویتبندی و تأمین امکانات حداقلی فنی و مالی برای این فضاها باید در دستور کار فوری قرار گیرد.»
سولماز ارژنگی، پژوهشگر مدیریت ریسک، با تفکیک مفاهیم جمعیت و ازدحام، هشدار داد: «وقتی تراکم جمعیت به بیش از ۵ نفر در متر مربع برسد، شرایط بحرانی میشود و خطر بروز فجایع انسانی به شدت افزایش مییابد.»
او افزود: «عدم مدیریت صحیح و فقدان مسیرهای تخلیه اضطراری، از دلایل اصلی وقوع چنین حوادثی است که باید با شبیهسازیهای تخصصی و برنامهریزی دقیق پیشگیری شود.»
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ