نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران،با ورود به روزهای گرم سال، چالش قدیمی اما رو به گسترش حضور موشها در پایتخت، موضوع نگرانی و هشدارهای اعضای شورای شهر تهران شده است . مهدی پیرهادی، رئیس کمیسیون محیط زیست، سلامت و خدمات شهری شورای شهر تهران، از رشد نگرانکننده جمعیت موشها در پایتخت خبر داد و خواستار اقدام فوری شهرداری […]
به گزارش اکوایران،با ورود به روزهای گرم سال، چالش قدیمی اما رو به گسترش حضور موشها در پایتخت، موضوع نگرانی و هشدارهای اعضای شورای شهر تهران شده است . مهدی پیرهادی، رئیس کمیسیون محیط زیست، سلامت و خدمات شهری شورای شهر تهران، از رشد نگرانکننده جمعیت موشها در پایتخت خبر داد و خواستار اقدام فوری شهرداری شد.
پیرهادی گفت:یکی از مشکلات جدی پایتخت، افزایش جمعیت حیوانات موذی بهویژه موشها است که باید اقدامی عاجل در کنترل آنها صورت بپذیرد.معتقدم طعمهگذاری باید توسط شهرداری و با استفاده از روشهایی انجام شود که کمترین میزان مخاطرات را برای شهروندان در بر داشته باشد.
وی با اشاره به نقش حیاتی سازمانهای تخصصی در این زمینه، تأکید کرد:انتظار میرود با توجه به تخصصیتر شدن روند کار، این سازمان باید با دقت و جدیت بیشتری این وظیفه را انجام دهد.
پیرهادی ضمن هشدار درباره تبعات بیتوجهی به فصل زادآوری موشها خطاب به مدیریت شهری گفت:اگر اقدامی فوری در جهت مهار موشها صورت نگیرد، جمعیت موشها در سطح شهر افزایش یافته و کنترل آنها دشوار خواهد شد. تاکنون چندین تذکر جدی به مدیریت شهری در این باره داده شده است تا تدابیر لازم هرچه سریعتر اتخاذ شود.
این عضو شورای شهر در ادامه بر اهمیت فرهنگسازی عمومی نیز تأکید کرد:موضوع باید از سوی معاونت فرهنگی اجتماعی شهرداری، مرکز اطلاعرسانی و همچنین سازمان زیباسازی پیگیری شود. رعایت نظافت عمومی، پاکسازی انهار و جلوگیری از ریختن زباله و مواد غذایی در معابر، جویها و بوستانها از سوی برخی شهروندان، نقش مهمی در کنترل این بحران دارد. فرهنگسازی مؤثر در این زمینه میتواند از گسترش حیوانات موذی جلوگیری کند و سلامت شهروندان را تضمین کند.
طی سالهای اخیر نیز کارشناسان بارها نسبت به افزایش جمعیت موشها در برخی مناطق تهران هشدار دادهاند. حال با تکرار این معضل در آستانه تابستان، به نظر میرسد عبور از این بحران بدون برنامهای جامع و مشارکت جدی مدیریت شهری و شهروندان، ممکن نخواهد بود.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ