نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، به تازگی سعید لطفی، دبیر اتحادیه املاک تهران اعلام کرد که از دو سال گذشته تاکنون، مشاوران املاک دیگر نقشی در ثبت قراردادهای اجاره ندارند و مالکان و مستأجران میتوانند بدون مراجعه به مشاوران، قراردادهای خود را ثبت کنند. این تغییر که هدف آن کاهش هزینههای جانبی عنوان شده، به گفته برخی […]
به گزارش اکوایران، به تازگی سعید لطفی، دبیر اتحادیه املاک تهران اعلام کرد که از دو سال گذشته تاکنون، مشاوران املاک دیگر نقشی در ثبت قراردادهای اجاره ندارند و مالکان و مستأجران میتوانند بدون مراجعه به مشاوران، قراردادهای خود را ثبت کنند. این تغییر که هدف آن کاهش هزینههای جانبی عنوان شده، به گفته برخی ناظران، نتوانسته بر مهار نرخ اجارهبها تأثیرگذار باشد؛ چرا که در همین دوره، روند افزایشی اجاره همچنان ادامه یافته است.
در همین حال، تصمیم تازه بانک مرکزی مبنی بر مشروط کردن ارائه خدمات بانکی به ثبت اطلاعات اقامتگاه در سامانه ملی املاک و اسکان، با واکنشهایی در میان فعالان بازار مسکن روبهرو شده است. بانک مرکزی در بخشنامهای به شبکه بانکی تأکید کرده که پیش از ارائه خدماتی مانند افتتاح حساب یا صدور دستهچک، باید نشانی ثبتشده افراد در سامانه املاک و اسکان را بررسی و تأیید کنند.
بر اساس این دستورالعمل، در صورت مغایرت نشانی اعلامشده از سوی مشتری با اطلاعات ثبتشده در سامانه، بانک موظف است از ارائه خدمت خودداری کند و مشتری را برای اصلاح نشانی به سامانه اینترنتی وزارت راه و شهرسازی ارجاع دهد.
این اقدام با انتقاد برخی از کارشناسان مواجه شده که معتقدند ممکن است موجب بروز مشکلاتی برای افرادی شود که دسترسی کافی به اینترنت یا آگاهی لازم برای ثبت اطلاعات ندارند؛ بهویژه در مناطق کمبرخوردار. آنان خواستار شفافسازی بیشتر دولت درباره جزئیات این الزام جدید شدهاند.
اجرای این محدودیتها در شرایطی صورت میگیرد که بحران مسکن و افزایش مداوم اجارهبها به یکی از اصلیترین دغدغههای خانوارها در سالهای اخیر تبدیل شده و به باور کارشناسان، هرگونه سیاست تازه در این حوزه، نیازمند ارزیابی دقیقتری از پیامدهای اجتماعی آن است.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ