نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بررسی فایلهای مشاوران ملکی در منطقه 10، واقع در مرکز تهران، نشان میدهد که برای خرید یک واحد آپارتمان نوساز 50 تا 60 متری با پارکینگ و آسانسور، دستکم باید 4 میلیارد و 500 میلیون تومان بودجه در نظر گرفت. برای مثال، در محله جیحون، آپارتمانی 50 متری و یک سال ساخت، […]
به گزارش اکوایران، بررسی فایلهای مشاوران ملکی در منطقه 10، واقع در مرکز تهران، نشان میدهد که برای خرید یک واحد آپارتمان نوساز 50 تا 60 متری با پارکینگ و آسانسور، دستکم باید 4 میلیارد و 500 میلیون تومان بودجه در نظر گرفت. برای مثال، در محله جیحون، آپارتمانی 50 متری و یک سال ساخت، با آسانسور و انباری، به قیمت 4 میلیارد و 500 میلیون تومان و واحدی 51 متری و کلیدنخورده، 5 میلیارد تومان تعیین شده است.
در این منطقه، کف قیمت برای خرید یک آپارتمان نوساز با متراژی بین 70 تا 80 مترمربع و امکانات پایه، 5 میلیارد تومان است. با 6 میلیارد تومان نیز میتوان آپارتمانی 85 متری، دو سال ساخت، با آسانسور، پارکینگ و انباری در محله هاشمی خریداری کرد.
در محله زنجان، آپارتمانی 90 متری و نوساز، به همراه امکانات مذکور، 8 میلیارد و 400 میلیون تومان قیمتگذاری شده و در محله سلسبیل، واحدی 90 متری و نوساز با قیمت 9 میلیارد تومان به فروش میرسد.
همچنین، با بودجه 7 میلیارد تومان نیز میتوان در این منطقه واحدی بزرگتر از 100 مترمربع خریداری کرد. برای مثال، در محله بریانک، آپارتمانی 114 متری و نوساز با تمامی امکانات، 7 میلیارد و 800 میلیون تومان به فروش میرسد.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ