نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
تهران، شهری که خاطره تلخ حادثه پلاسکو را هنوز از یاد نبرده، اکنون با مطالعات جدیدی درباره آمادگی در برابر آتشسوزیهای بزرگ، خصوصاً پس از زلزله، روبهروست. علی شمسیپور، رئیس مرکز مطالعات و برنامهریزی شهر تهران از انجام پژوهشی کلیدی درباره جانمایی مخازن آبرسانی اضطراری برای اطفای آتشسوزیهای پس از زلزله خبر داده که نقاط […]
تهران، شهری که خاطره تلخ حادثه پلاسکو را هنوز از یاد نبرده، اکنون با مطالعات جدیدی درباره آمادگی در برابر آتشسوزیهای بزرگ، خصوصاً پس از زلزله، روبهروست. علی شمسیپور، رئیس مرکز مطالعات و برنامهریزی شهر تهران از انجام پژوهشی کلیدی درباره جانمایی مخازن آبرسانی اضطراری برای اطفای آتشسوزیهای پس از زلزله خبر داده که نقاط ضعف و قوت آمادگی پایتخت را روشنتر میکند.
در این پژوهش، نقشه خطر آتشسوزی، ظرفیت آبی شهر، منابع موجود، فاصله از ایستگاههای آتشنشانی، مسیرهای اضطراری و امکان بهرهبرداری از منابعی چون دریاچه خلیجفارس بررسی شدهاند تا وضعیت تأمین آب در مواقع بحران ارزیابی شود.
شمسیپور به دیگر پژوهشها نیز اشاره کرد؛ از تحلیل وضعیت ایمنی بازار تاریخی تجریش و مدلسازی آسیبپذیری آن در برابر آتش، تا راهبردهای ارتقای ایمنی ساختمانها پس از حوادثی چون پلاسکو و بررسی امدادرسانی در تونلها و ساختمانهای بلند.
وی همچنین از مطالعات گستردهای درباره بازار بزرگ تهران خبر داد که شامل بررسی تهدیدات، طبقهبندی فعالیتها، تحلیل بحرانزاها با روشهای علمی مانند «استخوان ماهی» و الگوبرداری از بازارهای جهانی است. هدف نهایی این مطالعات، ارائه راهبردهایی برای کاهش ریسک و افزایش تابآوری زیرساختهای شهری است.
در بخشی دیگر از اظهاراتش، شمسیپور به کاربرد هوش مصنوعی، یادگیری ماشین و طراحی تیمهای واکنش سریع برای افزایش آمادگی در برابر حوادث اشاره کرد؛ گامی که میتواند ایمنی شهری را وارد مرحلهای تازه و فناورانه کند.
وی تأکید کرد: هدف از این پژوهشها، ارائه ابزاری علمی و کاربردی برای مدیران شهری است تا با تکیه بر دادهها و تحلیلها، تصمیماتی پیشگیرانه و مؤثر اتخاذ شود؛ چراکه در شهری با پیچیدگی تهران، مدیریت بحران نیازمند دانش دقیق، نه فقط واکنش سریع است.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ