نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
مهدی پیرهادی در حاشیه جلسه شورای شهر تهران در جمع خبرنگاران با اشاره به آخرین وضعیت ساخت آرامستانهای جدید پایتخت، اظهار کرد: سه نقطه در شهر تهران برای ساخت آرامستان به تصویب شورای شهر رسید؛ نقطه اول در جنوب شرقی شهر در سه راه سیمان، نقطه دوم در ابتدای جاده ساوه و یک نقطه دیگر در […]
مهدی پیرهادی در حاشیه جلسه شورای شهر تهران در جمع خبرنگاران با اشاره به آخرین وضعیت ساخت آرامستانهای جدید پایتخت، اظهار کرد: سه نقطه در شهر تهران برای ساخت آرامستان به تصویب شورای شهر رسید؛ نقطه اول در جنوب شرقی شهر در سه راه سیمان، نقطه دوم در ابتدای جاده ساوه و یک نقطه دیگر در کلاغایه قرار دارند. شورا نقاط پیشنهادی را از لحاظ محیط زیستی، ترافیکی و اجتماعی بررسی کرد؛ شهرداری در ابتدا ۶ نقطه را پیشنهاد داد که پیشنهاد استانداری نیز بود و این موارد در استانداری به تصویب رسید.
وی اضافه کرد: برخی مجموعهها اختلافاتی با سازمان بهشت زهرا (س) پیدا کردند و با توجه به محدودیت دفن در بهشت زهرا، اگر قطعات پایانی تکمیل نشود فضایی برای دفن اموات وجود نخواهد داشت.
عضو شورای شهر تهران ادامه داد: این موضوع دیگر از حوزه مدیریت شهری خارج شده و در حوزه وزارت کشور است؛ لذا از وزیر کشور و استاندار میخواهیم موضوع را با جدیت پیگیری کنند تا مشکلی برای شهروندان ایجاد نشود؛ قطعاً اجازه نخواهند داد این موضوع به بحران بدل شود.
پیرهادی با تأکید بر اینکه آرامستانهای جدید نیاز به آمادهسازی دارند، گفت: ۶ ماه زمان میبرد تا این آمادهسازی به نتیجه برسد؛ کسانی که نقش دارند باید تا پایان اردیبهشت ماه تصمیم بگیرند؛ در غیر این صورت آماده سازی با مشکلات مواجه خواهد شد و دفن اموات به بحران تبدیل میشود.
وی با بیان اینکه زمین در دو نقطه به تملک شهرداری درآمده و برای یک نقطه دیگر اختلافاتی وجود دارد، گفت: اگر وزارت کشور همراهی کند مشکل حل خواهد شد.
عضو شورای شهر تهران در بخش دیگری از سخنان خود با بیان اینکه آلودگی صوتی به عنوان یک معضل زیست محیطی کمتر مورد توجه بوده است، اظهار کرد: این موضوع در سلب آرامش مردم و برخی بیماریها اثرگذار است؛ لذا باید برای ساختمانهای مسکونی در کنار بزرگراه تدابیری اندیشیده شود. در همین راستا طرحی تهیه شده که به زودی در شورا بررسی خواهد شد.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ