نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
با افزایش روزافزون آلودگی هوا و فرسودگی ناوگان حملونقل عمومی، تهران به دنبال راهکارهای جدید برای بهبود وضعیت حملونقل شهری است. در این میان، ورود تراموا به پایتخت بهعنوان راهکاری زودبازده معرفی شده ، اما در کنار آن، چالشهایی مانند زیرساختهای موردنیاز، تأمین مالی و برنامهریزی بلندمدت مطرح است. آیا تراموا میتواند در کوتاهمدت به […]
با افزایش روزافزون آلودگی هوا و فرسودگی ناوگان حملونقل عمومی، تهران به دنبال راهکارهای جدید برای بهبود وضعیت حملونقل شهری است. در این میان، ورود تراموا به پایتخت بهعنوان راهکاری زودبازده معرفی شده ، اما در کنار آن، چالشهایی مانند زیرساختهای موردنیاز، تأمین مالی و برنامهریزی بلندمدت مطرح است. آیا تراموا میتواند در کوتاهمدت به کاهش مشکلات ترافیکی و آلودگی کمک کند، یا همانند برخی پروژههای شهری، در مسیر تحقق، سالها به طول خواهد انجامید؟
مدیرعامل سازمان اتوبوسرانی تهران و حومه از ورود ۶۴ دستگاه تراموا به پایتخت در سال آینده خبر داده و اعلام کرده که تست شبانه این وسیله نقلیه با موفقیت انجام شده است. احمد قیومی به سایت روابط عمومی شهرداری تهران توضیح داد که تمامی شاخصهای لازم، ازجمله توقف، میزان شارژ و جابهجایی مسافر، در این تست مورد ارزیابی قرار گرفتهاند. وی همچنین از انجام تست روزانه در روزهای آینده خبر داد و تأکید کرد که در فاز اول، ۶۴ دستگاه تراموا با چهار واگن وارد تهران خواهد شد.
در همین راستا، مسعود نصرتی، رئیس سازمان شهرداریها و دهیاریهای کشور نیز با اشاره به اولویت وزارت کشور در راهاندازی تراموا، به بازه زمانی طولانیمدت موردنیاز برای تکمیل زیرساختهای آن اشاره کرد. وی اعلام کرد که هرچند تراموا یک راهکار زودبازده محسوب میشود، اما تجربه قبلی کشور نشان میدهد که ایجاد زیرساختهای لازم برای خطوط تراموا، بین ۱۰ تا ۱۲ سال زمان میبرد. به گفته نصرتی، در تهران، توسعه زیرساختهای ۷ خط تراموا ممکن است تا ۲۵ سال به طول بینجامد.
حملونقل برقی در اولویت، اما زیرساختها ضعیف است
علاوه بر تراموا، توسعه ناوگان حملونقل برقی نیز یکی از برنامههای کلانشهرها برای مقابله با آلودگی هواست. نصرتی در این خصوص گفت: «خرید اتوبوس و تاکسیهای برقی برای کلانشهرها در اولویت قرار گرفته است و سازمان برنامه و بودجه، صندوق اسقاط و شهرداریها در تأمین مالی آن مشارکت خواهند داشت.» وی همچنین تأکید کرد که باوجود مزایای اتوبوسهای برقی، هنوز زیرساختهای لازم برای استفاده از آنها در کشور فراهم نشده است و تلاشها در این راستا ادامه دارد.
چالشهای حملونقل شهری و آینده نامشخص برخی طرحها
درحالیکه تهران به دنبال نوسازی و توسعه ناوگان حملونقل عمومی است، چالشهایی نظیر تأمین مالی، طولانی بودن روند اجرایی پروژهها و کمبود زیرساختهای فنی، همچنان مانعی در مسیر اجرای سریع این طرحهاست. از سوی دیگر، برخی برنامهها، مانند خرید واگنهای مترو از چین، با مصوبات جدید دولت و تأمین پیشپرداخت، امیدهایی برای بهبود شرایط ایجاد کرده است.
بااینحال، همچنان این پرسش مطرح است که آیا طرحهایی مانند تراموا و اتوبوسهای برقی میتوانند بهعنوان راهکاری فوری برای کاهش آلودگی و ترافیک عمل کنند، یا در سایه مشکلات اجرایی، به پروژههایی بلندمدت تبدیل خواهند شد؟
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ