نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بر اساس اعلام شرکت کنترل کیفیت هوای تهران، شاخص کیفیت هوا در حال حاضر بر روی عدد ۱۲۰ قرار گرفته و هوای تهران در وضعیت نارنجی و برای گروههای حساس جامعه آلوده است. همچنین طی ۲۴ ساعت گذشته، شاخص کیفیت هوا بر روی عدد ۶۹ بوده و هوای تهران در وضعیت قابل قبول […]
به گزارش اکوایران، بر اساس اعلام شرکت کنترل کیفیت هوای تهران، شاخص کیفیت هوا در حال حاضر بر روی عدد ۱۲۰ قرار گرفته و هوای تهران در وضعیت نارنجی و برای گروههای حساس جامعه آلوده است. همچنین طی ۲۴ ساعت گذشته، شاخص کیفیت هوا بر روی عدد ۶۹ بوده و هوای تهران در وضعیت قابل قبول قرار داشته است.
به گزارش مهر، تهران از ابتدای سال ۵ روز هوای پاک، ۱۹۲ روز هوای قابل قبول و ۱۱۲ روز هوای ناسالم برای گروههای حساس و ۱۹ روز هوای ناسالم داشته است.
این در حالی است که تهران در مدت مشابه سال پیش ۱۰ روز هوای پاک، ۲۱۴ روز هوای قابل قبول و ۹۲ روز هوای ناسالم برای گروههای حساس جامعه و ۱۲ روز ناسالم برای همه افراد داشته است.
طبق دادههای اداره کل هواشناسی استان تهران، از روز دوشنبه تا جمعه ۲۶ بهمن دمای هوای تهران تغییرات محسوسی دارد به طوری که از پنج درجه در روز دوشنبه به ۹ درجه در روز جمعه خواهد رسید و در نهایت دمای هوای تهران پنج درجه میشود.
اطلاعات موجود این اداره کل نشاندهنده این موضوع است که از روز جمعه آسمان پایتخت صاف تا کمی ابری همراه با وزش باد شدید پیشبینی شده است که این روند تا روز سهشنبه ادامه دارد که به حالت صاف تا کمی ابری همراه با غبار محلی خواهد رسید.
پیشبینیهای اداره کل هواشناسی استان تهران نشان میدهد، کمینه دمای هوای پایتخت نیز در این بازه زمانی روند کاهش نسبی دما دارد به طوری از منفی سه درجه به صفر درجه در روز پنجشنبه میرسد و دوباره جمعه مردم دمای منفی یک درجه سانتیگراد را تجربه میکنند.
طبق اعلام اداره کل هواشناسی استان، وضعیت هوای ۲۴ ساعت گذشته این استان به این شیوه بوده که گرمترین نقطه با بیشینه پنج درجه سانتیگراد به ورامین اختصاص دارد و توچال نیز با منفی چهار درجه سانتیگراد به عنوان سردترین نقطه استان تهران بوده اما کمینه دمای این منطقه منفی ۱۷ درجه بود.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ