نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکو ایران، آلودگی هوا در تهران دیگر یک بحران مقطعی نیست؛ بلکه به یک چالش مزمن تبدیل شده است. با وجود اقدامات محدودکننده مانند طرحهای ترافیکی و گسترش ناوگان حملونقل عمومی، کیفیت هوای تهران در سالهای اخیر همچنان از استانداردهای جهانی فاصله دارد و هر سال شاهد روزهای بیشتری با وضعیت ناسالم هستیم. […]
به گزارش اکو ایران، آلودگی هوا در تهران دیگر یک بحران مقطعی نیست؛ بلکه به یک چالش مزمن تبدیل شده است. با وجود اقدامات محدودکننده مانند طرحهای ترافیکی و گسترش ناوگان حملونقل عمومی، کیفیت هوای تهران در سالهای اخیر همچنان از استانداردهای جهانی فاصله دارد و هر سال شاهد روزهای بیشتری با وضعیت ناسالم هستیم.
وضعیت فعلی؛ هوای ناسالم برای گروههای حساس
به گزارش شرکت کنترل کیفیت هوای تهران، امروز ۷ دیماه، کیفیت هوای پایتخت با شاخص ۱۴۲ در وضعیت «ناسالم برای گروههای حساس» قرار دارد. این وضعیت تحتتأثیر آلاینده شاخص ذرات معلق کمتر از ۲.۵ میکرون است که طی ۲۴ ساعت گذشته نیز میانگین ۱۴۵ را ثبت کرده بود.
مروری بر آمار آلودگی سال جاری
آمارهای ارائهشده از ابتدای سال ۱۴۰۲، حاکی از روند نامطلوب کیفیت هوا در تهران است؛۵ روز پاک،۱۷۷ روز قابل قبول،۸۵ روز ناسالم برای گروههای حساس و۱۵ روز ناسالم برای عموم مردم.
این ارقام نشان میدهند که تنها ۲ درصد از روزهای سال جاری هوای پاک داشتهایم، در حالی که بیشتر روزها کیفیت هوا برای گروههای حساس و حتی عموم مردم خطرناک بوده است.
یک هفته پیاپی آلودگی
از ۲۷ آذر تاکنون، کیفیت هوای تهران در شاخصهای ناسالم باقی مانده است. این تداوم آلودگی نشاندهنده ضعف در مدیریت منابع آلاینده است که شامل خودروهای دیزلی، صنایع سنگین و همچنین شرایط اقلیمی پایدار (مانند وارونگی هوا) میشود.
گذشتهای پر از هشدارهای بینتیجه
مشکل آلودگی هوا در تهران سالهاست که بهعنوان یکی از معضلات جدی مطرح شده است. در دهههای گذشته، برنامههایی مانند طرح کاهش (LEZ)، توسعه ناوگان حملونقل عمومی، و کاهش خودروهای فرسوده اجرا شده، اما به دلیل اجرای ناقص یا نبود برنامهریزی بلندمدت، این تلاشها تأثیر کافی نداشتهاند.
علاوه بر این، وارونگی دما که هر سال در فصل پاییز و زمستان اتفاق میافتد، آلودگی انباشتهشده را در سطح شهر نگه میدارد و عملاً تهویه طبیعی هوا را مختل میکند.
اقدامات فوری برای شکستن چرخه آلودگی
آلودگی مزمن هوا در تهران، تنها با اجرای برنامههای مقطعی حل نمیشود. سیاستگذاری مؤثر در حوزه انرژی، کنترل خودروهای دیزلی و فرسوده، تقویت حملونقل عمومی، و محدود کردن صنایع آلاینده در اطراف شهر، میتواند راهحلهای بلندمدت برای بهبود کیفیت هوای تهران باشد.
در شرایط فعلی نیز، توصیه میشود گروههای حساس از حضور طولانیمدت در فضای باز خودداری کنند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ