نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بنا به آخرین دادههای بانک مرکزی(مردادماه 1403) از معاملات ملکی در تهران، متوسط قیمت هرمترمربع مسکن در منطقه 20 که جنوبیترین منطقه پایتخت محسوب میشود، 52 میلیون و 500 هزار تومان بوده است. بر اساس مشاهدات ما از فایلهای آگهی شده در این منطقه، در حال حاضر هرمترمربع مسکن در این منطقه بین 40 تا […]
به گزارش اکوایران، بنا به آخرین دادههای بانک مرکزی(مردادماه 1403) از معاملات ملکی در تهران، متوسط قیمت هرمترمربع مسکن در منطقه 20 که جنوبیترین منطقه پایتخت محسوب میشود، 52 میلیون و 500 هزار تومان بوده است.
بر اساس مشاهدات ما از فایلهای آگهی شده در این منطقه، در حال حاضر هرمترمربع مسکن در این منطقه بین 40 تا 65 میلیوون تومان قیمتگذاری میشود، اما هر مترمربع مسکن نوساز تا 85 میلیون تومان نیز تعیین میشود؛ برای مثال در محله دیلمان، هر مترمربع از یک آپارتمان 125 متری و کلیدنخورده به همراه امکانات، 85 میلیون تومان تعیین شده است.
برای خرید یک واحد 50 تا 60 مترمربعی و نوساز در منطقه 20، دستکم باید بودجهای بین 3 تا 4 میلیارد و 500 میلیون تومان پرداخت؛ اگر قدمت بنا را در نظر نگیریم، با یک میلیارد و 800 میلیون تا 2 میلیارد تومان نیز میتوان آپارتمانی در محدوده متراژ مذکور، با قدمت بنایی بالاتر از 10 سال در محلهای همچون ظهیرآباد خریداری کرد.
آپارتمانهای 70 تا 80 متری و نوساز در منطقه نیز، بین 3 میلیارد و 700 میلیون تا 7 میلیارد تومان آگهی شدهاند؛ اگر واحدهای بالاتر از 10 سال ساخت را در نظر بگیریم، این رقم به 2 میلیارد و 500 میلیون تا 5 میلیارد تومان تغییر میکند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ