نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
قیمت مسکن در هفته دوم آذر با افت ۲درصدی مواجه شد و میانگین نرخهای پیشنهادی فروشندگان در تهران دوباره کاهش یافت.
به گزارش اکوایران به نقل از دنیای اقتصاد؛ هفتهای که گذشت، قیمت مسکن نهتنها از «ثبات نسبی» برخوردار بود که در مقایسه با هفته قبل از آن، سطح قیمت میانگین «فایلهای عرضهشده به بازار» در تهران ۲درصد افت کرد. شاخص مسکن «دنیایاقتصاد» متوسط «قیمت پیشنهادی» فروشندهها در هفته گذشته، یعنی هفته دوم آذر را مترمربعی ۱۰۷میلیون و ۵۰۰هزار تومان نشان میدهد. این سطح میانگین قیمت مسکن در تهران نسبت به هفته ابتدایی آذر ماه، حدود ۲درصد کاهش از خود نشان میدهد.
در عینحال، طی روزهای گذشته، نوسان چشمگیری در قیمت مسکن اتفاق نیفتاد، هرچند میانگین «قیمت پیشنهادی»، یکمیلیون تومان فراز و فرود را تجربه کرد. سهشنبه هفته گذشته، شاخص مسکن «دنیایاقتصاد» به بالای ۱۰۹میلیون و ۵۰۰هزارتومان رسید، درحالیکه در ابتدای هفته پایینتر از سطح ۱۰۹میلیونی قرار داشت، اما از اواسط هفته روند کاهشی شروع شد.
میانگین «قیمت پیشنهادی» واحدهای مسکونی منطقه یک تهران در حالحاضر مترمربعی ۲۶۱میلیونتومان است. این رقم برای منطقه ۲ و منطقه ۳ به ترتیب ۱۷۵میلیون و ۲۰۳میلیون تومان در مترمربع است. در حالحاضر میانگین قیمت فروشندهها در مناطق ۹ تا ۲۰ بهعنوان «جنوب بازار مسکن تهران» نیز ۷۲میلیونتومان است. به اینترتیب ارزش بازار مسکن نیمهجنوبی شهر تهران با شاخص «قیمت پیشنهادی آپارتمان»، ۶۰درصد متوسط ارزش کل بازار میانگین قیمت شهر است. این نسبت اما برای «شمال مسکن تهران»، یعنی مناطق یک تا ۳، کاملا برعکس است؛ شمال تهران ۲برابر متوسط شهر قیمت دارد.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ