نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بررسیها نشان میدهد که در آخرین ماه از پاییز امسال (آذر 1403) با بودجهای معادل 500 میلیون تومان در استان تهران، که بیشترین میزان هزینه اجاره و مسکن را در سال گذشته داشته است، میتوان واحدی با متراژ 60 تا 75 مترمربع، دارای یک خواب و پارکینگ با میانگین سنی بالاتر از 10 […]
به گزارش اکوایران، بررسیها نشان میدهد که در آخرین ماه از پاییز امسال (آذر 1403) با بودجهای معادل 500 میلیون تومان در استان تهران، که بیشترین میزان هزینه اجاره و مسکن را در سال گذشته داشته است، میتوان واحدی با متراژ 60 تا 75 مترمربع، دارای یک خواب و پارکینگ با میانگین سنی بالاتر از 10 سال را به صورت رهن کامل در محلههای شرقی تهران همچون پیروزی، میدان رسالت، خواجه نظام و تهرانپارس اجاره کرد.
این در حالی است که با مبلغ 500 میلیون تومان در استان ایلام، که سال گذشته کمترین هزینه اجاره و مسکن را ثبت کرده است، میتوان واحدی با متراژ 150 الی 200 مترمربع و دارای 3 خواب و پارکینگ را به صورت رهن کامل اجاره کرد.
برای مثال، واحدی 110 متری، 9 سال ساخت، دارای آسانسور و پارکینگ و 2 خواب، با 500 میلیون تومان رهن کامل آگهی شده است.
براساس گزارش مرکز آمار، در سال ۱۴۰۲، خانوارهای شهری کشور به طور متوسط ۸۵ میلیون تومان برای اجاره و هزینههای مسکونی پرداخت کردهاند که بخش عمده این هزینهها را اجارهبهای مسکن تشکیل میدهد.
سال گذشته، سه استان در ایران هزینههای اجاره و مسکن بالاتری نسبت به متوسط کشوری داشتند. استان تهران با میانگین ۱۸۲ میلیون تومان، بیشترین هزینه را به خود اختصاص داد. استان فارس با رقم ۹۸ میلیون و ۹۰ هزار تومان در جایگاه دوم قرار گرفت، که تقریباً نصف هزینه اجاره و مسکن استان تهران بود. استان البرز نیز با ۹۴ میلیون و ۸۵۰ هزار تومان در جایگاه سوم قرار گرفت.
اجاره مسکن در هر استان چقدر آب میخورد؟
بررسیها نشان میدهد در سال گذشته، خانوارهای شهری استان تهران به طور متوسط بیش از دو برابر میانگین کشور برای اجارهبها و سایر هزینههای منزل مسکونی هزینه کردهاند.
در سوی دیگر، استان ایلام با متوسط هزینه ۳۴ میلیون و ۹۶۰ هزار تومان کمترین هزینه اجاره و مسکن را ثبت کرده است. پس از آن، استان سمنان با ۳۵ میلیون و ۲۶۰ هزار تومان و استان آذربایجان غربی با ۳۷ میلیون و ۸۰ هزار تومان در جایگاههای بعدی قرار دارند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ