نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
کوه آتشفشانی «تفتان» که حدود ۷۱۰ هزار سال خاموش بوده اخیرا فعالیتهایی از خود نشان داده است.
به گزارش اکوایران، نتیجه پژوهش جدیدی که در نشریه «ژئوفیزیکال ریسرج لترز» (Geophysical Research Letters) منتشر شده است نشان میدهد که ناحیهای از زمین نزدیک به قله آتشفشان تفتان به اندازه ۹ سانتیمتر در طول ۱۰ ماه بین ژوئیه سال ۲۰۲۳ تا ماه مه ۲۰۲۴ (حدودا از تیر ۱۴۰۳ تا اردیبهشت ۱۴۰۴) بالا آمده است. این بالاآمدگی هنوز کاهش نیافته که به گفته محققان نشاندهنده افزایش فشار گاز در زیر سطح آتشفشان است.
به گفته دانشمندان باید پایش دقیقتری بر روی این آتشفشان صورت بگیرد. این در حالی است که کوه تفتان یک آتشفشان «خاموش» تصور میشد.
پابلو گونزالس، آتشفشانشناس در مؤسسه محصولات طبیعی و آگروبیولوژی، وابسته به شورای تحقیقات ملی اسپانیا و نویسنده ارشد این مطالعه به پایگاه اینترنتی «لایو ساینس» میگوید: «آتشفشانها زمانی خاموش در نظر گرفته میشوند که از زمان آغاز دوره هولوسن (۱۱۷۰۰ سال پیش) فعالیتی نداشته باشند». با توجه به فعالیت اخیر در کوه تفتان پابلو گونزالس معتقد است که شاید بهتر باشد این آتشفشان «نیمهفعال» توصیف شود.
فارس نوشت، پابلو گونزالس معتقد است: «این فشار باید در آینده به نوعی آزاد شود؛ یا بهصورت خشونتآمیز یا آرامتر». به گفته او، دلیلی برای نگرانی از فوران قریبالوقوع وجود ندارد اما آتشفشان باید با دقت بیشتری بررسی شود.
آتشفشان تفتان، یک آتشفشان چینهای به ارتفاع ۳۹۴۰ متر در جنوبشرقی ایران است که در میان مجموعهای از کوهها و آتشفشانها قرار گرفته است.
محمدحسین محمدنیا، دانشجویی که زیر نظر پابلو گونزالس فعالیت میکند برای نخستین بار در سال ۲۰۲۰ تصاویر ماهوارهای از این آتشفشان را بررسی کرد. او در آن زمان هیچ نشانهای از فعالیت قابل توجه مشاهده نکرد. اما در سال ۲۰۲۳، گزارشهایی در شبکههای اجتماعی درباره انتشار گاز کوه تفتان منتشر شد؛ گازهایی که حتی از شهر خاش در فاصله ۵۰ کیلومتری قابل استشمام بودند.
محمدحسین محمدنیا با استفاده از تصاویر ماهوارهای دریافت که سطح زمین نزدیک به قله کوه تفتان افزایشی جزئی دارد که بیانگر افزایش فشار در زیر سطح زمین است.
به گفته پابلو گونزالس مرحله بعدی این تحقیق همکاری با دانشمندانی خواهد بود که پایش گازی آتشفشانها را انجام میدهند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ