نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بررسی بازار رهن و اجاره آپارتمان در مناطق شمالی تهران از جمله منطقه ۱ نشان میدهد که اجاره ماهانه برخی از واحدهای این منطقه بیش از نیم میلیارد تومان رسیده است؛ برای مثال در محله زعفرانیه، برای ویلایی با ۷۰۰ مترمربع زیربنا و ۱۰ سال ساخت، ۵ میلیارد تومان رهن و ۵۰۰ […]
به گزارش اکوایران، بررسی بازار رهن و اجاره آپارتمان در مناطق شمالی تهران از جمله منطقه ۱ نشان میدهد که اجاره ماهانه برخی از واحدهای این منطقه بیش از نیم میلیارد تومان رسیده است؛ برای مثال در محله زعفرانیه، برای ویلایی با ۷۰۰ مترمربع زیربنا و ۱۰ سال ساخت، ۵ میلیارد تومان رهن و ۵۰۰ میلیون تومان اجاره ماهانه آگهی شده است.
همچنین در محله جردن، برای خانهای ویلایی ۴۵۰ متری با ۲۸ سال عمر بنا و ۹۵۰ مترمربع زمین، ۲ میلیارد تومان رهن و ۸۰۰ میلیون تومان اجاره ماهانه تعیین شده است.
این در حالی است که مشاهدات میدانی نشان میدهد اجاره برخی از واحدهای منطقه یک حتی بیش از این مبالغ نیز تعیین میشود؛ به عنوان نمونه، ویلایی نوساز با ۴۰۰ مترمربع زیربنا و امکانات رفاهی خاص، با ۵ میلیارد تومان رهن و یک میلیارد تومان اجاره ماهانه عرضه شده است.
همچنین در بخش خریدوفروش، بررسیهای میدانی نشان میدهد رکود در مناطق شمالی و بالای شهر تهران شدیدتر از سایر نقاط است. به گفته فردین یزدانی، کارشناس حوزه مسکن، در این مناطق، بهویژه در بازار واحدهای گرانقیمت و متوسطروبهبالا، تمایل برای فروش و تبدیل دارایی به ارز یا سرمایههای قابلانتقال بیشتر شده است. این موضوع با هدف خروج سرمایه از کشور و حفظ ارزش داراییها رخ میدهد.
او تأکید دارد سهم سرمایهگذاریهای ساختمانی در تهران که زمانی بیش از ۲۵ درصد کل کشور بود، اکنون به حدود ۱۲ درصد کاهش یافته و احتمالاً این سهم در آینده کمتر هم خواهد شد. به گفته او، بازار مسکن تهران دیگر نقش پیشران و الگوی تعیینکننده برای بازار کل کشور را ندارد.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ