نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، در حالی که کیفیت هوای شهر تهران در این روزها در وضعیت قابل قبول و سالم بود، اما شاخص کیفی ۲۴ ساعت گذشته در استان تهران نیز به رقم ۹۸ یعنی شرایط سالم و قابل قبول رسید. البته این در حالی است که دانشگاه تهران در منطقه ۶ با شاخص ۴۱۷ در شرایط […]
به گزارش اکوایران، در حالی که کیفیت هوای شهر تهران در این روزها در وضعیت قابل قبول و سالم بود، اما شاخص کیفی ۲۴ ساعت گذشته در استان تهران نیز به رقم ۹۸ یعنی شرایط سالم و قابل قبول رسید. البته این در حالی است که دانشگاه تهران در منطقه ۶ با شاخص ۴۱۷ در شرایط قهوهای و خطرناک، شهرداری منطقه ۱۹ با شاخص ۱۵۶ در وضعیت قرمز قرار گرفته است.
به گزارش ایرنا،همچنین ۶ ایستگاه شهر تهران نیز در شرایط ناسالم برای گروههای حساس و مابقی ایستگاههای سنجش آلودگی هوای تهران در وضعیت زرد و قابل قبول قرار دارد.
شرکت کنترل کیفیت هوای تهران همواره به شهروندان توصیه میکند با توجه به وضعیت هوا در صورت قرار گرفتن در شرایط ناسالم از تردد غیرضروری در هوای آزاد و فعالیت بدنی خودداری کنند.
گروههای حساس شامل سالمندان، کودکان، زنان باردار و بیماران قلبی، عروقی و تنفسی است بنابراین این افراد باید بیشتر رعایت کنند و تا حد امکان از تردد غیرضروری در فضای باز بپرهیزند.
براساس اطلاعات و دادههای آماری شرکت کنترل کیفیت هوای تهران، از ابتدای سال جاری تاکنون، ۸۷ روز هوای قابلقبول، ۴۷ روز ناسالم برای گروههای حساس، ۶ روز هوای پاک، هفت روز ناسالم برای همه گروهها، یک روز بسیار ناسالم و ۲ روز خطرناک برای تهرانیها به ثبت رسیده است.
پایتختنشینان سال گذشته تنها هفت روز هوای پاک داشتند اما ۲۱۴ روز هوای سالم در حد قابل قبول، ۱۲۷ روز هوای ناسالم برای گروههای حساس و ۱۹ روز هم هوای ناسالم برای همه گروههای سنی را تجربه کرده بودند.
طبق شاخص کیفیت هوا (AQI)، زمانی که عدد شاخص بین ۵۱ تا ۱۰۰ باشد، کیفیت هوا قابل قبول است اما اگر شاخص بین ۱۰۱ تا ۱۵۰ باشد، هوا در شرایط ناسالم برای گروههای حساس قرار می گیرد و ۱۵۰ تا ۲۰۰ ناسالم برای همه گروهها و از این عدد بیشتر در شرایط خطرناک است.
هشدار گرما در تهران؛ شهریور هم هوا گرم است
اداره کل هواشناسی استان تهران خبر داده که توده هوای گرم در تهران ماندگار است.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ