نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران و به نقل از اقتصادنیوز پیروز حناچی، شهردار پیشین تهران، از تهران بهعنوان شهری یاد میکند که همزمان از نابرابریهای اجتماعی، تمرکز قدرت، بیبرنامگی کالبدی و آلودگیهای زیستمحیطی رنج میبرد. او در گفتوگو با اقتصادنیوز میگوید بخش بزرگی از مشکلات امروز تهران، ناشی از تخلف از برنامهها و حذف کارشناسان مدیریت شهری […]
به گزارش اکوایران و به نقل از اقتصادنیوز پیروز حناچی، شهردار پیشین تهران، از تهران بهعنوان شهری یاد میکند که همزمان از نابرابریهای اجتماعی، تمرکز قدرت، بیبرنامگی کالبدی و آلودگیهای زیستمحیطی رنج میبرد.
او در گفتوگو با اقتصادنیوز میگوید بخش بزرگی از مشکلات امروز تهران، ناشی از تخلف از برنامهها و حذف کارشناسان مدیریت شهری است.
از نظر شهردار پیشین تهران، اداره سالم پایتخت بدون فروش تراکم ممکن است؛ به شرط آنکه تصمیمگیران اراده و دانش فنی لازم را داشته باشند.
مشروح گفتگوی اقتصادنیوز با پیروز حناچی را بخوانید؛
********
تهران امروز به تعبیری « پایتختی نابههنجار» است؛ درهمریختگی کالبدی، شکافهای عمیق طبقاتی، نابرابری در خدمات، ناکارآمدی حملونقل و حتی بیهویتی معماری. بهعنوان فردی که تجربه مستقیم مدیریت شهری داشتهاید، بهنظر شما آیا این وضعیت محصول اشتباهات مدیریتی در دورههای مختلف شهرداری است یا اساساً تهران قربانی ساختارهای سیاسی و اقتصادی کلانتری است که در آن شهردار عملاً ابزار اجرایی بدون اختیار است؟
من وضعیت شهر را به این سیاهی که شما میگویید نمیبینم. ما در برخی بخشها مشکلات جدی داریم، اما در بعضی بخشها هم وضعمان بد نیست. مثلاً از نعمتهای طبیعی تهران، مثل ارتفاعات البرز و آبی که سالانه از آن سرازیر میشود،(حدود 240 میلیون مترمکعب)، یا فضای سبز کوهپایهای، نمیتوان گذشت.
اصلاً دلیل اصلی سکونت اولیه مردم در تهران، همین آب و کوهپایه بوده است.به لحاظ حملونقل عمومی هم، متروی تهران جزو شانزدهمین متروی دنیا بوده است از نظر طول مسیر و تعداد ایستگاهها.
همچنین در جهان، شهرهایی که طبیعت اینقدر به آنها نزدیک است، بسیار کم داریم. اما عمده مشکلات تهران ناشی از بیبرنامگی و تمرکز بیحساب است. ما بارها برای تهران برنامه تهیه کردیم اما از آن عدول کردیم. از همان برنامهها پول گرفتیم، اما اجرا نکردیم.
اگر اجرا میکردیم، وضع این نبود. ریشه کار به شیوه اداره امور شهر برمیگردد. سعدی میفرماید:«بر احوال آنکس بباید گریست – که دخلش بود نوزده ، خرج بیست» یعنی هم درآمد کم و ناسالم بوده، هم خرجها بیش از توان. این خودش یک نوع ناترازی است.
شهرداریها برای جبران این ناترازی، به فروش تراکم و تخلف از برنامههای مصوب تهران روی آوردند. اول فکر میکردند قابل کنترل است، اما در درازمدت مثل بذری در همه جای شهر پاشیده شد. امروز نشانههایش را میبینید: کمبود آب، برق و همچنین تشدید ترافیک، آلودگی و…
در هر دورهای، شهرداریها سیاستهایی را دنبال کردهاند که بهنوعی خود در بازتولید ناهنجاریهای شهری سهم داشتهاند؛ از فروش تراکم گرفته تا توسعه نابرابر، اولویتدادن به پروژههای پرخرج و غیراجتماعی. با توجه به سابقه مدیریتیتان، چه بخشی از این بحرانها را نتیجه تصمیمهای خود شهرداری میدانید و چه بخشی را تحمیلشده از بیرون؟ از نظر شما، حل بحرانهای تهران ممکن است یا …
قطعاً ممکن است. در دنیا شهرهای بزرگتری بودند که مشکل داشتند و حل شد. مثلاً لندن با سیاست عدم تمرکز جمعیت از ۱۲ میلیون با سیستمهای عدم تمرکز جمعیت خود را به ۷ میلیون رساند.
یا پکن که آلودهترین شهر جهان بود، امروز با تصمیمات سخت و علمی به وضعیت قابلقبولی رسیده است. تا جایی که قبلاً مردم برای شوخی به هم کنسرو هوای فشرده هدیه میدادند! اما امروزه سازمان ملل متحد میگوید پکن یکی از کشورهایی است که در کاهش آلودگی موفق عمل کرده است.چطور؟با برنامه عمل کردند خودروهای بنزینی را جمع کردند، اتوبوسها، تاکسیها و حتی دوچرخهها را برقی کردند.
مهمتر از همه، کارخانه ذوب فلزات نزدیک پکن را جابهجا کردند؛ این مانند آنست که چیزی مثل نیروگاه باسوخت مازوت را کنار قزوین یا تهران جا به جا کنیم.
برخی کارشناسان معتقدند از دهه ۸۰ به بعد، مدیریت شهری تهران از حالت برنامهمحور خارج شد و به پروژهمحوری، شوآف، و تصمیمگیریهای مقطعی فرو کاسته شد. شما چقدر سهم شهرداران گذشته را در وضعیت فعلی تهران مؤثر میدانید؟
میزان موفقیت یا عدم موفقیت در هر دورهای، بستگی به نگاه برنامهای و رعایت قانون دارد. هر جا که نظام مدیریت شهری قانون را زیر پا گذاشته یا برنامه نداشته، به بدتر شدن وضع پایتخت کمک کرده است.
اینها کاملاً قابل ردیابی هستند، مثلاً از طریق تعداد پروانههای ساختمانی یا افزایش جمعیتپذیری و…..
به نظر شما چطور شد که در چندسال اخیر شهرداری تهران، از یک نهاد تخصصمحور، به نهادی تحت تاثیر جریانات سیاسی بدل شد؟
ببینید اگرشما برای اداره امورشهر برنامه داشته باشید، نیازمند بهترین کارشناسان هم هستید، اما اگر مدیریت شهری روزمرهگی کند افرادمتخصص جایی در سیستم پیدا نمیکنند، و فرقی نمیکند که کارشناس حضور داشته باشد یا خیر.
ما در دوره خودمان، تلاش کردیم از قانون تخطی نکنیم و به برنامههای مصوب ومیان مدت و بلندمدت تهران نزدیک شویم. ما تقریباً در روزهای پایانی روی طرح تفصیلی تهران کار کردیم و آن موقع پروانهای خارج از طرح وبرنامه های مصوب تهران صادر نمی شد.
آمار صدور پروانهها هم نشان داد که میتوان بدون فروش تراکم، این شهر را اداره کرد. به شرطی که بخواهید و باور داشته باشیدونیروی متخصص وسازوکار لازم را بکار بگیرید. اگر چنین ارادهای باشد، حتماً باید از بهترین متخصصان هم برای اداره امور شهر بایداستفاده کرد.
دنیای اقتصاد: فایلهای پیشنهادی فروش آپارتمان در محلات منتخب مناطق ۹، ۱۰، ۱۱ و ۱۲ جدول امروز نبض بازار را تشکیل میدهد.
با وجود آنکه شورای عالی مسکن برای کنترل بازار اجاره، سقف ۲۵ درصدی افزایش اجارهبها را تعیین کرده، همچنان یکی از مهمترین ابهامات این مصوبه، وضعیت حقوقی قراردادهایی است که با توافق موجر و مستأجر و با رقمی بیش از سقف مصوب منعقد میشوند. این ابهام از آنجا پررنگتر میشود که سامانه «خودنویس» و سامانه ثبت الکترونیکی معاملات املاک، مانعی برای ثبت چنین قراردادهایی ایجاد نمیکنند؛ بنابراین این پرسش مطرح است که اگر قراردادی با افزایش بیش از سقف قانونی ثبت شود، آیا از نظر حقوقی معتبر است یا خیر؟
بهزاد قاسملو، وکیل پایه یک دادگستری، در گفتوگو با اکوایران میگوید سقف افزایش اجارهبها مستند به ماده ۷ قانون ساماندهی بازار زمین، مسکن و اجارهبهاست و از نظر حقوقی صرفاً یک توصیه یا بخشنامه نیست. به گفته او، پیشبینی ضمانت اجراهایی مانند استرداد اضافه دریافتی و جریمه نشان میدهد قانونگذار قصد الزامآور بودن این حکم را داشته است.
گزارش «شهرهای جهان ۲۰۲۶» سازمان ملل متحد، در ضمیمه آماری خود وضعیت مسکن کشورهای مختلف را از چند زاویه بررسی کرده است؛. این ضمیمه آماری در شش جدول تنظیم شده است. از تعداد خانههای موجود و توان مالی خانوارها برای تأمین مسکن گرفته تا امنیت تصرف، سکونتگاههای غیررسمی، ایمنی ساختمانها، دسترسی به خدمات پایه و سازگاری شهرها با تغییرات اقلیمی . در میان این دادهها، جدول نخست تصویر قابلتوجهی از بازار مسکن ایران ارائه میدهد؛ تصویری که در آن، همزمان با افزایش تعداد واحدهای مسکونی، کمبود مسکن نیز با سرعتی بسیار بیشتر رشد کرده و متوسط عمر ساختمانهای کشور افزایش یافته است. این گزارش با تمرکز بر ایران، دادههای موجودی، کمبود و سن ساختمانها را در فاصله سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۳ بررسی و آنها را با روند جهانی و چند کشور منتخب مقایسه میکند.
پژمان جوزی، رئیس هیاتمدیره انجمن صنعت ساختمان، در دومین روز از همایش «چشمانداز اقتصاد ایران ۱۴۰۵» و در سخنرانی با موضوع «صنعت ساختمان و سرمایهگذاری خارجی در پساتحریم» با اشاره به تغییر شرایط اقتصادی کشور نسبت به زمان پذیرش دعوت برای سخنرانی در این همایش، گفت: در آن زمان، اقتصاد کشور هرچند با تردید، اما به سمت امید حرکت میکرد و بسیاری از فعالان اقتصادی تصور میکردند در آستانه فصلی تازه قرار داریم؛ فصلی که کاهش تنشهای بینالمللی میتوانست زمینه را برای گسترش تجارت و افزایش سرمایهگذاری فراهم کند.
Δ