نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، تصویر مجسمههای عجیب و غریب، شیرهایی با کلههای کوچک و جثه بزرگ، با یالهایی قهوهای و صورتی سفید رنگ، در روزهای اخیر در فضای مجازی دست به دست میشوند. مشخص نیست که این شیرها دقیقا در کجا نصب شدهاند. در ابتدا گفته شد که این مجسمههای عجیب و غریب متعلق به رشت […]
به گزارش اکوایران، تصویر مجسمههای عجیب و غریب، شیرهایی با کلههای کوچک و جثه بزرگ، با یالهایی قهوهای و صورتی سفید رنگ، در روزهای اخیر در فضای مجازی دست به دست میشوند. مشخص نیست که این شیرها دقیقا در کجا نصب شدهاند. در ابتدا گفته شد که این مجسمههای عجیب و غریب متعلق به رشت است. خبری که مجید عزیزی، عضو شورای شهر رشت در گفتوگو با اکوایران آن را تکذیب میکند.
بعدتر ادعا شد که این شیرها را بچههای اوتیستیک طراحی و اجرا کردند، خبری که بازهم عزیزی آن را تایید نمیکند. بررسیها از وبسایتهای دیگر هم نتیجه ندارد و مشخص نیست شهردار کدام شهر چنین ادعایی را مطرح کرده است. باوجود موج تایید و تکذیبها باید گفت این نخستین بار نیست که مجسمههای شهری در قالبی طراحی میشوند که نه زیبایی کافی دارند و نه از کیفیت لازم برخوردارند.
شاید کاربران فضای مجازی، تصاویر مجسمههای برخی شخصیتهای سیاسی در برخی از شهرها را به یاد بیاورند. تصاویری که در فضای مجازی با صفت «کمسلیقه» از آنها یاد میشد. اما چرا مجسمهها در بسیاری از شهرهای ایران بدون تناسب ساخته میشوند؟ ریشه ماجرا به بودجه پایین ربط دارد؟ یا کمبود مجسمهساز حرفهای؟ مجتبی موسوی، مجسمهساز و معاون اسبق سازمان زیباسازی شهرداری تهران در گفتوگو با اکوایران ریشه ماجرا را در مدیریت میداند.
او میگوید: فرض بر اینکه چنین ادعایی صحیح است و این مجسمهها را کودکان اوتیستیک طراحی کردند، من از این افراد{متولیان امر شهری} تشکر میکنم، کار خیر کردند، این کودکان نیاز به حمایت و توجه دارند و از نظر من کاری که انجام دادند، قابل تحسین است، تا اینجا میتوانم بگویم، کار احساسی خوبی بوده است.
موسوی تاکید دارد: خرید این کارها ارزشمند است، اما جای این مجسمهها در فضای عمومی شهر نیست، برای این مجسمهها باید محل دیگری در نظر گرفته شود تا عدهای به خصوص این مجسمهها را تماشا کنند. برای این مجسمهها شناسنامه تهیه شود و حتی عکس کودکان را در حین کار چاپ کنند، در این صورتی مردمی که به این فضاها تردد میکنند، از این کار استقبال میکنند و خوشحال خواهند شد.
این مدیر پیشین شهرداری ادامه میدهد: اما به کار گرفتن این کارها در فضای عمومی شهری اوج کج فهمی و نادانی است.
مجتبی موسوی در بخش دیگری از گفتوگوی خود با اکوایران و در پاسخ به این پرسش که چرا هر از گاهی چنین مجسمههایی در شهرهای مختلف اکران میشود، میگوید: عرصه شهری فضای عمومی است و انواع سلیقهها و نگرش و افراد در آن حضور دارند، ما باید برای توسعه و زیباتر شدن شهر در تمام امور، آن را به دست متخصص بسپاریم. یعنی اگر کسی مسئولیتی دارد، مدیر است و در هر بخشی از شهر فعالیت میکند، باید به متخصص امر رجوع کند.
این مدیر پیشین شهر معتقد است، در غیر این صورت، وضعیت آشفته شهرهای امروز ایجاد میشود: ساختمانها، نماها و حتی فضای سبز، آشفتگی دارد، دلیل عمده آن این است که از متخصص استفاده نمیکنیم، اگر هم جایی از متخصص استفاده شود، مدیرانی که آگاهی ندارند، فقط چون زور و پول در دست دارند، سلیقه خود را اعمال میکنند.
از نگاه موسوی، ریشه مشکلات به مدیریت باز میگردد، او تاکید دارد: هیچ دلیل دیگری نمیتوان برای آن در نظرگرفت، نمیتوان گفت متخصص یا ایده نداریم، آنجایی که هم فردی ادعا میکند، متخصص است اما وقتی ایده ضعیفی ارائه میکند، در آن جا هم مشکل به مدیریت ارتباط دارد.
دنیای اقتصاد: فایلهای پیشنهادی فروش آپارتمان در محلات منتخب مناطق ۹، ۱۰، ۱۱ و ۱۲ جدول امروز نبض بازار را تشکیل میدهد.
با وجود آنکه شورای عالی مسکن برای کنترل بازار اجاره، سقف ۲۵ درصدی افزایش اجارهبها را تعیین کرده، همچنان یکی از مهمترین ابهامات این مصوبه، وضعیت حقوقی قراردادهایی است که با توافق موجر و مستأجر و با رقمی بیش از سقف مصوب منعقد میشوند. این ابهام از آنجا پررنگتر میشود که سامانه «خودنویس» و سامانه ثبت الکترونیکی معاملات املاک، مانعی برای ثبت چنین قراردادهایی ایجاد نمیکنند؛ بنابراین این پرسش مطرح است که اگر قراردادی با افزایش بیش از سقف قانونی ثبت شود، آیا از نظر حقوقی معتبر است یا خیر؟
بهزاد قاسملو، وکیل پایه یک دادگستری، در گفتوگو با اکوایران میگوید سقف افزایش اجارهبها مستند به ماده ۷ قانون ساماندهی بازار زمین، مسکن و اجارهبهاست و از نظر حقوقی صرفاً یک توصیه یا بخشنامه نیست. به گفته او، پیشبینی ضمانت اجراهایی مانند استرداد اضافه دریافتی و جریمه نشان میدهد قانونگذار قصد الزامآور بودن این حکم را داشته است.
گزارش «شهرهای جهان ۲۰۲۶» سازمان ملل متحد، در ضمیمه آماری خود وضعیت مسکن کشورهای مختلف را از چند زاویه بررسی کرده است؛. این ضمیمه آماری در شش جدول تنظیم شده است. از تعداد خانههای موجود و توان مالی خانوارها برای تأمین مسکن گرفته تا امنیت تصرف، سکونتگاههای غیررسمی، ایمنی ساختمانها، دسترسی به خدمات پایه و سازگاری شهرها با تغییرات اقلیمی . در میان این دادهها، جدول نخست تصویر قابلتوجهی از بازار مسکن ایران ارائه میدهد؛ تصویری که در آن، همزمان با افزایش تعداد واحدهای مسکونی، کمبود مسکن نیز با سرعتی بسیار بیشتر رشد کرده و متوسط عمر ساختمانهای کشور افزایش یافته است. این گزارش با تمرکز بر ایران، دادههای موجودی، کمبود و سن ساختمانها را در فاصله سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۳ بررسی و آنها را با روند جهانی و چند کشور منتخب مقایسه میکند.
پژمان جوزی، رئیس هیاتمدیره انجمن صنعت ساختمان، در دومین روز از همایش «چشمانداز اقتصاد ایران ۱۴۰۵» و در سخنرانی با موضوع «صنعت ساختمان و سرمایهگذاری خارجی در پساتحریم» با اشاره به تغییر شرایط اقتصادی کشور نسبت به زمان پذیرش دعوت برای سخنرانی در این همایش، گفت: در آن زمان، اقتصاد کشور هرچند با تردید، اما به سمت امید حرکت میکرد و بسیاری از فعالان اقتصادی تصور میکردند در آستانه فصلی تازه قرار داریم؛ فصلی که کاهش تنشهای بینالمللی میتوانست زمینه را برای گسترش تجارت و افزایش سرمایهگذاری فراهم کند.
Δ