نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، تصویر مجسمههای عجیب و غریب، شیرهایی با کلههای کوچک و جثه بزرگ، با یالهایی قهوهای و صورتی سفید رنگ، در روزهای اخیر در فضای مجازی دست به دست میشوند. مشخص نیست که این شیرها دقیقا در کجا نصب شدهاند. در ابتدا گفته شد که این مجسمههای عجیب و غریب متعلق به رشت […]
به گزارش اکوایران، تصویر مجسمههای عجیب و غریب، شیرهایی با کلههای کوچک و جثه بزرگ، با یالهایی قهوهای و صورتی سفید رنگ، در روزهای اخیر در فضای مجازی دست به دست میشوند. مشخص نیست که این شیرها دقیقا در کجا نصب شدهاند. در ابتدا گفته شد که این مجسمههای عجیب و غریب متعلق به رشت است. خبری که مجید عزیزی، عضو شورای شهر رشت در گفتوگو با اکوایران آن را تکذیب میکند.
بعدتر ادعا شد که این شیرها را بچههای اوتیستیک طراحی و اجرا کردند، خبری که بازهم عزیزی آن را تایید نمیکند. بررسیها از وبسایتهای دیگر هم نتیجه ندارد و مشخص نیست شهردار کدام شهر چنین ادعایی را مطرح کرده است. باوجود موج تایید و تکذیبها باید گفت این نخستین بار نیست که مجسمههای شهری در قالبی طراحی میشوند که نه زیبایی کافی دارند و نه از کیفیت لازم برخوردارند.
شاید کاربران فضای مجازی، تصاویر مجسمههای برخی شخصیتهای سیاسی در برخی از شهرها را به یاد بیاورند. تصاویری که در فضای مجازی با صفت «کمسلیقه» از آنها یاد میشد. اما چرا مجسمهها در بسیاری از شهرهای ایران بدون تناسب ساخته میشوند؟ ریشه ماجرا به بودجه پایین ربط دارد؟ یا کمبود مجسمهساز حرفهای؟ مجتبی موسوی، مجسمهساز و معاون اسبق سازمان زیباسازی شهرداری تهران در گفتوگو با اکوایران ریشه ماجرا را در مدیریت میداند.
او میگوید: فرض بر اینکه چنین ادعایی صحیح است و این مجسمهها را کودکان اوتیستیک طراحی کردند، من از این افراد{متولیان امر شهری} تشکر میکنم، کار خیر کردند، این کودکان نیاز به حمایت و توجه دارند و از نظر من کاری که انجام دادند، قابل تحسین است، تا اینجا میتوانم بگویم، کار احساسی خوبی بوده است.
موسوی تاکید دارد: خرید این کارها ارزشمند است، اما جای این مجسمهها در فضای عمومی شهر نیست، برای این مجسمهها باید محل دیگری در نظر گرفته شود تا عدهای به خصوص این مجسمهها را تماشا کنند. برای این مجسمهها شناسنامه تهیه شود و حتی عکس کودکان را در حین کار چاپ کنند، در این صورتی مردمی که به این فضاها تردد میکنند، از این کار استقبال میکنند و خوشحال خواهند شد.
این مدیر پیشین شهرداری ادامه میدهد: اما به کار گرفتن این کارها در فضای عمومی شهری اوج کج فهمی و نادانی است.
مجتبی موسوی در بخش دیگری از گفتوگوی خود با اکوایران و در پاسخ به این پرسش که چرا هر از گاهی چنین مجسمههایی در شهرهای مختلف اکران میشود، میگوید: عرصه شهری فضای عمومی است و انواع سلیقهها و نگرش و افراد در آن حضور دارند، ما باید برای توسعه و زیباتر شدن شهر در تمام امور، آن را به دست متخصص بسپاریم. یعنی اگر کسی مسئولیتی دارد، مدیر است و در هر بخشی از شهر فعالیت میکند، باید به متخصص امر رجوع کند.
این مدیر پیشین شهر معتقد است، در غیر این صورت، وضعیت آشفته شهرهای امروز ایجاد میشود: ساختمانها، نماها و حتی فضای سبز، آشفتگی دارد، دلیل عمده آن این است که از متخصص استفاده نمیکنیم، اگر هم جایی از متخصص استفاده شود، مدیرانی که آگاهی ندارند، فقط چون زور و پول در دست دارند، سلیقه خود را اعمال میکنند.
از نگاه موسوی، ریشه مشکلات به مدیریت باز میگردد، او تاکید دارد: هیچ دلیل دیگری نمیتوان برای آن در نظرگرفت، نمیتوان گفت متخصص یا ایده نداریم، آنجایی که هم فردی ادعا میکند، متخصص است اما وقتی ایده ضعیفی ارائه میکند، در آن جا هم مشکل به مدیریت ارتباط دارد.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ