نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، فرشید پورحاجت، دبیر کانون سراسری انبوهسازان با اشاره به چالشهای مداوم حوزه مسکن و کاهش جدی قدرت خرید مردم طی سالهای اخیر، گفت: طی سالهای گذشته، دو عامل اصلی در افزایش توان خرید مسکن نقشآفرین بودند که یکی از آنها، سیاست افزایش حقوق و دستمزد بود. در گذشته، دولتها با افزایش حقوقها […]
به گزارش اکوایران، فرشید پورحاجت، دبیر کانون سراسری انبوهسازان با اشاره به چالشهای مداوم حوزه مسکن و کاهش جدی قدرت خرید مردم طی سالهای اخیر، گفت: طی سالهای گذشته، دو عامل اصلی در افزایش توان خرید مسکن نقشآفرین بودند که یکی از آنها، سیاست افزایش حقوق و دستمزد بود. در گذشته، دولتها با افزایش حقوقها تلاش میکردند بخشی از فشار تورمی بازار مسکن را جبران کنند.
وی افزود: عامل دوم، اعطای تسهیلات بانکی برای خرید مسکن بود که در قالب بستههای مالی دولتها ارائه میشد تا قدرت نقدینگی متقاضیان افزایش یابد. اما متأسفانه در سالهای اخیر، هیچیک از این دو اهرم حمایتی عملکرد مؤثری نداشتهاند.
پورحاجت با تأکید بر اینکه طی یک دهه گذشته رشد حقوق و دستمزدها با تورم همخوانی نداشته است، گفت: طی ۱۰ تا ۱۲ سال اخیر، افزایش دستمزدها متناسب با تورم نبوده و همین موضوع باعث کاهش محسوس قدرت خرید مردم شده است. این شکاف میان رشد دستمزدها و نرخ تورم، موجب شده مردم از ورود به بازار مسکن بازبمانند.
وی ادامه داد: در کنار این موضوع، تسهیلات بانکی نیز پاسخگوی نیاز مردم نبوده است. رقم تسهیلات بانکی در برابر قیمت تمامشده مسکن بسیار ناچیز است و نمیتواند خلأ مالی متقاضیان را جبران کند. همین مسئله فشار سنگینی بر بازار مسکن وارد کرده است.
دبیر کانون سراسری انبوهسازان کشور ادامه داد: این چالشها تنها به خرید مسکن محدود نمیشود. در حوزه ساختوساز نیز با مشکلات عدیدهای روبهرو هستیم. برای برونرفت از این وضعیت، باید اصلاحات عمیق و راهبردی در سیاستگذاریهای حوزه مسکن و اقتصاد کلان صورت گیرد.
وی تصریح کرد: کاهش شدید قدرت خرید مردم بهویژه در دهکهای پایین جامعه، شرایط را بهگونهای رقم زده که افراد حتی جرأت سرمایهگذاری در بخش مسکن را از دست دادهاند. در شرایطی که بازارهای ریسکپذیر همچون طلا و ارز برای مردم جذابتر بهنظر میرسد، انگیزه برای ورود به بازار مسکن کاهش یافته است.
پورحاجت در ادامه گفت: بازار مسکن همچنان تحت تأثیر تورم قرار دارد. برخلاف برخی ادعاها در خصوص توقف تورم، در عمل طی سال گذشته نیز شاهد تداوم رشد قیمتی در بخش مسکن بودهایم و این روند در سال ۱۴۰۴ نیز همچنان ادامه دارد.
وی تأکید کرد: مسکن در مقایسه با سایر بازارها همچنان از امنیت نسبی بیشتری برای سرمایهگذاری برخوردار است، اما متأسفانه توجه کافی به این بخش صورت نمیگیرد. حمایتهای هدفمند میتواند این بازار را به جایگاه واقعی خود بازگرداند.
دبیر کانون سراسری انبوهسازان در گفتگو با مهر با اشاره به عوامل مؤثر در افزایش قیمت مسکن، بیان کرد: اینکه چه زمانی قیمتها افزایش خواهد یافت یا دچار ثبات میشود، به عوامل مختلفی از جمله شرایط کلی کشور، سیاستهای پولی و جغرافیای مناطق بستگی دارد.
وی در پایان خاطرنشان کرد: قیمت تمامشده ساخت مسکن در مناطق مختلف کشور متفاوت است. با توجه به اینکه قیمت مصالح ساختمانی همچنان در حال افزایش است، هزینه نهایی تولید مسکن نیز در مسیر صعودی قرار دارد. این افزایش قیمت مصالح تأثیر مستقیمی بر رشد بهای نهایی مسکن خواهد گذاشت.
اگر فکر میکنید خانههای لوکس فقط در ایران از دسترس مردم خارج شدهاند، مقایسهای میان ایران و بریتانیا تصویر جالبی پیش روی شما میگذارد. روزنامه گاردین در گزارشی با عنوان «شکار خانههای فانتزی در انگلستان» سراغ برخی از خاصترین املاک این کشور رفته است. یکی از جذابترین نمونهها، یک خانهقایق لوکس روی رودخانه تیمز در لندن است؛ خانهای با چشمانداز ۳۶۰ درجه، پنجرههای سرتاسری و تراس بزرگ که حدود یک و نیم میلیون پوند قیمت دارد؛ رقمی معادل نزدیک به ۴۰۰ میلیارد تومان
مرکز آمار ایران در تازهترین گزارش خود از شاخص قیمت نهادههای ساختمانی شهر تهران، از تشدید فشار هزینهای بر بخش ساختوساز در زمستان ۱۴۰۴ خبر داده است. بر اساس این گزارش، اگرچه هزینه نهادههای ساختمانی در پایتخت نسبت به زمستان سال قبل نزدیک به دو برابر شده، اما بیشترین جهش قیمتی به گروه چوب اختصاص دارد؛ گروهی که تورم نقطهبهنقطه آن به ۲۰۸.۵ درصد رسیده است. بررسی دلایل این افزایش نشان میدهد مجموعهای از عوامل ارزی، تجاری و سیاستگذاری در رشد کمسابقه قیمت چوب نقش داشتهاند.
در بازار مسکن یک تصور رایج وجود دارد؛ اینکه هرچه منطقهای ارزانتر باشد، ظرفیت رشد قیمت بیشتری دارد و در بلندمدت بازدهی بالاتری نصیب سرمایهگذاران میکند. اما بررسی روند قیمت مسکن در شهرستانهای استان تهران طی سالهای ۱۳۹۱ تا ابتدای ۱۴۰۵ روایت متفاوتی را نشان میدهد.
مدیریت شهرها در ایران سالهاست با یک چالش قدیمی روبهرو است؛ تعدد نهادها و دستگاههایی که هرکدام بخشی از مسئولیت اداره شهر را بر عهده دارند. نتیجه این وضعیت، موازیکاری، اتلاف منابع و کندی در اجرای پروژهها و خدمات شهری است.
Δ