نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بازار املاک لوکس دبی در سه ماهه دوم 2025 با وجودتنشهای ژئوپلتیک و آشفتگی ناشی از تعرفههای تجاری همچنان به رکوردشکنی خود ادامه داد. طبق گزارشی از شرکت نایت فرانک، فروش خانههای با قیمت بالاتر از 10 میلیون دلار در این شهر در این مدت به 2.6 میلیارد دلار رسیده است،که نشاندهنده افزایش […]
به گزارش اکوایران، بازار املاک لوکس دبی در سه ماهه دوم 2025 با وجودتنشهای ژئوپلتیک و آشفتگی ناشی از تعرفههای تجاری همچنان به رکوردشکنی خود ادامه داد. طبق گزارشی از شرکت نایت فرانک، فروش خانههای با قیمت بالاتر از 10 میلیون دلار در این شهر در این مدت به 2.6 میلیارد دلار رسیده است،که نشاندهنده افزایش 37 درصدی نسبت به سه ماهه اول سال و رشد 63 درصدی نسبت به مدت مشابه در سال گذشته است.
در مجموع 143 معامله ملکی در این مدت ثبت شده است، که نسبت به سال گذشته 52 درصد افزایش داشته است و 22 فروش بالای 25 میلیون دلار را شامل میشود.
قدرت بازار مسکن دبی با وجود وقوع جنگ میان ایران و اسرائیل حاصل شده است؛ با این حال، معاملهگران به بلومبرگ نیوز گفتهاند که افزایش نگرانی از بالا گرفتن تنش در خاورمیانه، بازار مسکن این شهر برای مدت کوتاهی تقریبا به حالت سکون درآورد. سه ماهه دوم سال همچنین با اعمال تعرفههای گسترده از سوی دونالد ترامپ، ریاستجمهوری آمریکا همراه بود که بازارهای جهانی را به لرزه انداخت.
قیمت خانهها در 10 منطقه لوکس دبی بهطور میانگین 18 درصد نسبت به سال گذشته افزایش داشته است، با این حال نسبت به سه ماهه اول سال تقریبا بدون تغییر بوده است. به گفته نایت فرانک، این مساله نشان میدهد که افزایش میزان فروش و فعالیت سالم بازار، عامل اصلی رشد در ارزش فروش بوده است، نه تورم قیمتی.
در دسته املاک بالای 10 میلیون دلار، برای اولین بار از سه ماهه دوم 2023، فروش آپارتمان از ویلا پیشی گرفته است. در مجموع هشتاد آپارتمان در این مدت به فروش رسیدهاند، در حالی که این رقم برای ویلاها، 63 واحد بوده است.
تقاضا برای املاک دبی از سال 2020 به دلیل مدیریت همهگیری کرونا و سیاستهای ویزای لیبرال دولت، که خریداران خارجی را جذب کرد رونق گرفته است. بخش لوکس بازار املاک امارات، از جمله ویلاهای ساحلی در جزایر نخل شکل شهر، از هجوم ثروتمندان بهرهمند شده است.
تحلیلگران اما هشدارها را آغاز کردهاند، مبنی بر اینکه قیمت املاک در این شهر پس از افزایش هفتاد درصدی در طول چهار سال گذشته با ریسکهای متعددی مواجه است. برای مثال، موسسه رتبهبندی فیچ با اشاره به موجی از عرضه جدید، اصلاح قیمت متوسطی را در اواخر 2025 تا 2026 پیشبینی میکند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ