نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران،در ماههای اخیر، انتشار فیلمهای متعدد از زورگیریهای خشن در سطح شهر تهران، افکار عمومی را نگران کرده و زنگ خطر را برای مسئولان شهری و انتظامی به صدا درآورده است. اگرچه پلیس با قاطعیت بیشتری نسبت به گذشته وارد عمل شده، اما به نظر میرسد نبود زیرساختهای شهری ایمن، از جمله فضاهای […]
به گزارش اکوایران،در ماههای اخیر، انتشار فیلمهای متعدد از زورگیریهای خشن در سطح شهر تهران، افکار عمومی را نگران کرده و زنگ خطر را برای مسئولان شهری و انتظامی به صدا درآورده است. اگرچه پلیس با قاطعیت بیشتری نسبت به گذشته وارد عمل شده، اما به نظر میرسد نبود زیرساختهای شهری ایمن، از جمله فضاهای تاریک، رهاشده یا بیدفاع، فرصتی طلایی برای مجرمان فراهم کرده است.
به نظرمی آید پارلمان محلی از عملکرد پلیس دراین حوزه رضایت دارند، اما همزمان شهرداری را مسئول بخشی از چرخه ناامنی شهری میدانند. از بیتوجهی به سیستمهای نظارت تصویری گرفته تا ضعف در روشنایی معابر و بلاتکلیفی فضاهای متروکه، همه مواردی هستند که میتوانند با مداخله مدیریت شهری به نقاط امن تبدیل شوند.
سوده نجفی، عضو هیئت رئیسه شورای شهر، بر لزوم ایجاد فضاهای شهری ایمن برای ارتقای سلامت روان شهروندان تأکید میکند و هشدار میدهد که نبود این فضاها، زمینهساز بروز ناهنجاریهاست. از سوی دیگر، جعفر تشکری هاشمی، رئیس کمیسیون حملونقل شورا، خواستار تداوم برخورد بیاغماض پلیس با زورگیران و سارقان شده و همزمان به کمبود نیروهای حفاظتی در ایستگاههای مترو اشاره میکند.
در کنار این رویکرد امنیتی، احمد صادقی، عضو دیگر شورا، بر نقش کلیدی شهرداری در حذف “کلونیهای بزهکارانه” از سطح شهر تأکید دارد. او میگوید با تبدیل فضاهای تاریک و بیدفاع به مکانهای عمومی مانند بوستانها یا مراکز تفریحی، میتوان دسترسی مجرمان به پناهگاههای شهری را قطع کرد.
با اینکه نیروی انتظامی در دستگیری زورگیران عملکرد سریعی داشته، اما پرسش اساسی آنجاست که چرا این افراد پس از مدت کوتاهی از زندان آزاد شده و دوباره مرتکب جرم میشوند؟ صادقی در اینباره خواستار اصلاح قوانین کیفری و افزایش مجازاتهای بازدارنده برای مجرمان خطرناک شده است.
در پایان، تهران همچنان در جدال میان ناامنی و امنیت است. اگرچه گامهایی برداشته شده، اما تا تبدیل شهر به مکانی امن برای همه شهروندان، نه فقط در روز بلکه در تاریکی شب نیز، راه درازی در پیش است؛ راهی که بدون همکاری میان نهادهای انتظامی، قضایی و مدیریت شهری، طی نخواهد شد.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ