نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، حداقل بودجه موردنیاز برای خرید یک واحد مسکونی در تهران چقدر است و این واحدها بیشتر در کدام مناطق قرار دارند؟ بر اساس آمارهای بانک مرکزی، پهنههای جنوبی تهران بیشترین تعداد واحدهای مسکونی با قیمت کمتر از میانگین را در خود جای دادهاند. بررسیها نشان میدهد مناطق 15 تا 20 تهران از […]
به گزارش اکوایران، حداقل بودجه موردنیاز برای خرید یک واحد مسکونی در تهران چقدر است و این واحدها بیشتر در کدام مناطق قرار دارند؟ بر اساس آمارهای بانک مرکزی، پهنههای جنوبی تهران بیشترین تعداد واحدهای مسکونی با قیمت کمتر از میانگین را در خود جای دادهاند.
بررسیها نشان میدهد مناطق 15 تا 20 تهران از جمله مناطقی هستند که به بودجه کمتری نسبت به سایر مناطق نیاز دارند. حداقل بودجه لازم برای خرید یک واحد مسکونی قابل سکونت برای یک خانواده دو نفره در این مناطق، بین 1 میلیارد و 800 میلیون تومان تا 2 میلیارد و 200 میلیون تومان برآورد شده است.
این واحدها معمولاً متراژی کمتر از 50 مترمربع دارند، هرچند در برخی موارد، واحدهایی با متراژ بالاتر نیز یافت میشود. اغلب این آپارتمانها فاقد امکاناتی نظیر پارکینگ، آسانسور و انباری هستند و سن بنای آنها معمولاً بیش از 15 سال است. برخی از این واحدها با اسناد قولنامهای معامله میشوند و بیشتر در طبقات زیرهمکف یا طبقات سوم و چهارم قرار دارند.
روند کاهش قدرت خرید متقاضیان و تمایل اجباری به سمت آپارتمانهای قدیمیتر، موضوعی است که مسئولان اتحادیه مشاوران املاک تهران نیز به آن اشاره کردهاند. کاهش قدرت خرید خریداران باعث شده معیارهای انتخاب آنها محدودتر شود و حق انتخابشان به میزان قابل توجهی کاهش یابد.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ