نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، نشست تخصصی با حضور حسین پورفرزانه، معاون وزیر راه و شهرسازی و رئیس سازمان هواپیمایی کشوری، و سعید چلندری، رئیس هیئتمدیره شرکت شهر فرودگاهی امام خمینی(ره)، در ساختمان مرکزی این شرکت برگزار شد. به گزارش ایلنا، در این نشست که با حضور معاونین و مدیران سازمان هواپیمایی کشوری و شرکت شهر فرودگاهی برگزار […]
به گزارش اکوایران، نشست تخصصی با حضور حسین پورفرزانه، معاون وزیر راه و شهرسازی و رئیس سازمان هواپیمایی کشوری، و سعید چلندری، رئیس هیئتمدیره شرکت شهر فرودگاهی امام خمینی(ره)، در ساختمان مرکزی این شرکت برگزار شد.
به گزارش ایلنا، در این نشست که با حضور معاونین و مدیران سازمان هواپیمایی کشوری و شرکت شهر فرودگاهی برگزار شد، سعید چلندری به معرفی ظرفیتهای شهر فرودگاهی و ارائه عملکرد در راستای استانداردهای ایکائو پرداخت.
یکی از موضوعات اصلی مورد بحث، استفاده از زیرساختهای شهر فرودگاهی برای ساخت آشیانه تعمیر و نگهداری هواپیما (MRO) با هدف ارتقای امنیت هوانوردی و توسعه صنعت هوانوردی بود.
همچنین، در خصوص جمعآوری هواپیماهای اسقاطی از شهر فرودگاهی اخطارهایی به ایرلاینها داده شده و گفته شد که همکاری با سازمان هواپیمایی کشوری برای حل این مشکل ادامه دارد.
چلندری همچنین اشاره کرد که با توجه به ۴۰ سال از طراحی و ۲۰ سال از بهرهبرداری ترمینال یک، بازطراحی و بهسازی آن ضروری است و این فرآیند در حال پیگیری است. حسین پورفرزانه نیز بر اهمیت شهر فرودگاهی در صنعت هوانوردی تأکید کرد و اعلام کرد که سازمان هواپیمایی کشوری با تشکیل تیمهای تخصصی، به رفع مشکلات و بهبود کیفیت خدمات در این مجموعه ادامه خواهد داد.
در حالی که کشورهای امارات، قطر و ترکیه مجموعاً بیش از هزار فروند هواپیمای فعال دارند؛ ایران تنها ۷ یا ۸ فروند هواپیمای قابلاتکای مسافربری دارد و باقی ناوگان کشور به شدت فرسوده است.
بر اساس گزارشها، به جز ۳ هواپیمای ایرباس برجامی، ۱۳ فروند ایتیآر و برخی ایرباسهای ۳۴۰ ماهان، بیشتر ناوگان ایران باید بازنشسته شود. این بازنشستگی به معنی «بازیافت» هواپیما است؛ بهطوریکه بدنه آلومینیومی آن به قطعات کوچک تقسیم و به کارخانهها برای ذوب و بازسازی ارسال میشود.
کارشناسان حوزه هوانوردی معتقدند که تنها ۲۰ فروند هواپیمای مسافربری ایران قابلیت عملیاتی دارند که ۱۳ فروند آنها به دلیل نبود قطعات زمینگیر شدهاند و تنها ۷ یا ۸ فروند باقیمانده برای پروازهای داخلی و خارجی مورد استفاده قرار میگیرند که خود با مشکلات جدی در تأمین قطعات روبهرو هستند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ