نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
در روزهای اخیر، اخباری دست به دست میشود که از شهروندان تهرانی ساکن در هتلها که خانههایشان در جنگ 40 روزه آسیب دیده، خواسته شده تا هتل را ترک کنند. در این روایتها تاکید شده که سازمان مدیریت بحران این اخطار را به شهروندان داده و از آنها خواسته تا ظرف یک هفته هتلها که محل اسکان اضطراری است را ترک کنند اما علی نصیری، رییس سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران، در گفتوگو با اکوایران این خبر را تایید نمیکند و از شهروندان خواسته تا در صورت دریافت چنین پیامی، شکایت خود را به سامانههای مربوطه اعلام کنند.
به گزارش اکوایران، رییس سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران در پاسخ به این پرسش که آیا این سازمان از شهروندان خواسته تا هتلها را ترک کنند؛ این خبر را «نادرست» میخواند. او میگوید: «هیچکس چنین چیزی را نگفته است، ما صرفا مسئول معرفی شهروندان به هتلها هستیم، ما در هتلها حضور نداریم که بخواهیم چنین چیزی را به کسی بگوییم.» نصیری ادامه میدهد: «در میان کسانی که در هتلها ساکن هستند، ممکن است افرادی باشند که از ابتدا معیار حضور در هتل را نداشته باشند؛ این افراد استثنا و کم تعدادند، عدهای اشتباه رفتند و آنهایی که اشتباه رفتند را باید خارج کنیم، در خبر منظور این گروه نیستند. اما آنهایی که در هتلها هستند، تا زمانی که خانههایشان قابل سکونت نشود، در هتلها حضور دارند.» نصیری تاکید میکند: «کسانی که خانههایشان آماده نیست، با احترام در هتل حضور دارند و افرادی هم که خانههایشان آماده میشود، خود شهروندان دیگر متقاضی حضور در هتل نیست و تمایل دارد که به خانه برگردند.»
این مقام مسئول ادامه میدهد: «من از شهروندان میخواهم که اگر موردی وجود دارد که خانه آماده نشده و کسی خودش را از سمت شهرداری معرفی کرده و او را مجبور کرده که باید از هتل برود، این را سریعا به سامانه 1811 اطلاع دهند.»
رییس سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران در پاسخ به این پرسش که شهروندانی که مستاجرند و اکنون ساکن هتلها هستند و خانههایشان تخریب شده، چه باید بکنند، نیز تاکید میکند: «فرآیند اسکان موقت، از دیروز در منطقه 4 آغاز شده است، آنهایی که مالک هستند و خودشان ساکن هستند، هزینه اجاره منزل متعاقب با قیمت اجاره خانه در منطقه و متراژ خانه تامین میشود، اگر فردی مستاجر بوده است، با روشهای مختلف شهردار منطقه واسطه میشود. یکی از روشها این است که پول به مالک داده میشود، مالک ودیعه را به مستاجر میدهد و اجاره فسخ میشود، اگر مستاجر با آن مبلغ به دلیل رشد قیمتها نتوانست خانهای اجاره کند و مستاجر نیازمند مبلغ بیشتری برای اجاره در آن منطقه بود، مابه تفاوت مبلغ چه در ودیعه و چه در اجاره، به مدت یک سال از سوی شهرداری در اختیار مستاجر قرار میگیرد.»
به گفته او این یکسال هم ارتباطی به مدت قرارداد مستاجر ندارد: «تا زمانی که این سازوکار فراهم شود، افراد در هتلها هستند، ما زمانی که این مبلغ را به شهروندان میدهیم، بلافاصله هتل را تخلیه نمیکنیم، فرصتی منطقی داده میشود تا فرد بتواند خانه اجاره کند.»
نصیری تاکید میکند: «شهرداری به صورت داوطلبانه به شهروندان اسکان اضطراری داده است و کسی که داوطلبانه به افراد سکنی داده است، کسی را به زور بیرون نمیکند.»
اگر فکر میکنید خانههای لوکس فقط در ایران از دسترس مردم خارج شدهاند، مقایسهای میان ایران و بریتانیا تصویر جالبی پیش روی شما میگذارد. روزنامه گاردین در گزارشی با عنوان «شکار خانههای فانتزی در انگلستان» سراغ برخی از خاصترین املاک این کشور رفته است. یکی از جذابترین نمونهها، یک خانهقایق لوکس روی رودخانه تیمز در لندن است؛ خانهای با چشمانداز ۳۶۰ درجه، پنجرههای سرتاسری و تراس بزرگ که حدود یک و نیم میلیون پوند قیمت دارد؛ رقمی معادل نزدیک به ۴۰۰ میلیارد تومان
مرکز آمار ایران در تازهترین گزارش خود از شاخص قیمت نهادههای ساختمانی شهر تهران، از تشدید فشار هزینهای بر بخش ساختوساز در زمستان ۱۴۰۴ خبر داده است. بر اساس این گزارش، اگرچه هزینه نهادههای ساختمانی در پایتخت نسبت به زمستان سال قبل نزدیک به دو برابر شده، اما بیشترین جهش قیمتی به گروه چوب اختصاص دارد؛ گروهی که تورم نقطهبهنقطه آن به ۲۰۸.۵ درصد رسیده است. بررسی دلایل این افزایش نشان میدهد مجموعهای از عوامل ارزی، تجاری و سیاستگذاری در رشد کمسابقه قیمت چوب نقش داشتهاند.
در بازار مسکن یک تصور رایج وجود دارد؛ اینکه هرچه منطقهای ارزانتر باشد، ظرفیت رشد قیمت بیشتری دارد و در بلندمدت بازدهی بالاتری نصیب سرمایهگذاران میکند. اما بررسی روند قیمت مسکن در شهرستانهای استان تهران طی سالهای ۱۳۹۱ تا ابتدای ۱۴۰۵ روایت متفاوتی را نشان میدهد.
مدیریت شهرها در ایران سالهاست با یک چالش قدیمی روبهرو است؛ تعدد نهادها و دستگاههایی که هرکدام بخشی از مسئولیت اداره شهر را بر عهده دارند. نتیجه این وضعیت، موازیکاری، اتلاف منابع و کندی در اجرای پروژهها و خدمات شهری است.
Δ