نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، محله ارامنه در شرق تهران و منطقه ۷ شهرداری واقع شده و از شمال به بزرگراه صیاد شیرازی و خیابان سبلان شمالی، از شرق به خیابان سبلان جنوبی، از جنوب به خیابان شهید مدنی و بزرگراه امام علی، و از غرب به خیابانهای شیخ صفی و اجارهدار میرسد. این محله با حشمتیه، خواجهنظامالملک، […]
به گزارش اکوایران، محله ارامنه در شرق تهران و منطقه ۷ شهرداری واقع شده و از شمال به بزرگراه صیاد شیرازی و خیابان سبلان شمالی، از شرق به خیابان سبلان جنوبی، از جنوب به خیابان شهید مدنی و بزرگراه امام علی، و از غرب به خیابانهای شیخ صفی و اجارهدار میرسد. این محله با حشمتیه، خواجهنظامالملک، وحیدیه، گرگان و سبلان هممرز بوده و به لحاظ موقعیت جغرافیایی، به محورهای اصلی شهر دسترسی دارد.
بررسی بازار رهن و اجاره خانه در محله ارامنه نشان میدهد که حداقل بودجه مورد نیاز برای رهن کامل یک واحدآپارتمان 50 تا 60 متری در این محله، دارای امکاناتی از جمله آسانسور، پارکینگ و انباری، 600 تا 700 میلیون تومان است. برای مثال آپارتمانی 55 متری، 7 سال ساخت، دارای آسانسور، پارکینگ و انباری با 680 میلیون تومان رهن کامل آگهی شده است.
اگر این امکانات را در نظر نگیریم، حداقل رهن مورد نیاز برای رهن کامل یک واحد با این مساحت، بین 400 تا 450 میلیون تومان است. برای مثال، واحدی 60 متر، دارای سن بنایی بیش از 30 سال، با 450 میلیون تومان رهن کامل ارائه شده است.
آپارتمان 70 تا 80 متری نیز، در صورت دارا بودن امکانات مذکور، حداقل رهن مورد نیاز بین 800 تا 900 میلیون است؛ برای مثال واحدی 70 متری، نوساز و مجهز به آسانسور، پارکینگ و انباری با یک میلیارد تومان رهن کامل فایل شده است.
همچنین طبق مشاهدات ما از فایلهای موجود، برای رهن کامل آپارتمان 90 تا 110 متری در این محله نیز به همراه امکانات بالا، حداقل باید بودجهای معادل یک میلیارد و 500 میلیون تومان در نظر گرفت.
برای مثال واحدی 95 متری، نوساز و دارای آسانسور، پارکینگ و انباری با یک میلیارد و 500 میلیون تومان رهن کامل آگهی شده است.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ