بیماران لوپوس می‌توانند خطر بیماری‌های قلبی را کاهش دهند

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از هلث دی نیوز، محققان گزارش دادند که افراد مبتلا به لوپوس در صورت عدم مصرف منظم داروی «هیدروکسی‌کلروکین» (HCQ)- که رایج‌ترین روش درمانی برای این بیماری است- با خطر بیشتر ابتلا به بیماری‌های قلبی مواجه هستند.

دکتر «شیوانی گارگ»، سرپرست این پژوهش و مدیر برنامه لوپوس دانشگاه ییل، در یک بیانیه خبری گفت: «این مطالعه بر ضرورت مداخلات هدفمندی تأکید دارد که هم پایبندی طولانی‌مدت به مصرف هیدروکسی‌کلروکین را بهبود بخشند و هم به بیماران کمک کنند تا به سطح مطلوب این دارو در خون دست یابند.»

گارگ افزود: «پایبندی به مصرف روزانه دارو در تمام طول عمر می‌تواند برای بیماران دشوار باشد. با ارائه اطلاعات دقیق به بیماران درباره سطح هیدروکسی‌کلروکین در بدنشان و تأثیر آن بر سلامت قلب و خطر عود بیماری (شعله‌ور شدن علائم)، می‌توانیم به آن‌ها کمک کنیم تا تصمیمات آگاهانه‌تری در مورد داروها و مراقبت‌های خود اتخاذ کنند.»

لوپوس بیماری‌ای است که در آن سیستم ایمنی بدن به بافت‌های خود حمله می‌کند و باعث التهابی می‌شود که می‌تواند مفاصل، پوست و سلول‌های خونی و همچنین اندام‌هایی مانند کلیه‌ها، مغز، قلب و ریه‌ها را تحت تأثیر قرار دهد.

محققان خاطرنشان کردند که به همین دلیل، احتمال ابتلا به بیماری‌های قلبی در بیماران مبتلا به لوپوس بسیار بیشتر از جمعیت عادی است.

برای مثال، به گفته محققان، احتمال سکته قلبی در زنان جوان مبتلا به لوپوس تا ۵۰ برابر بیشتر از زنانی است که به این بیماری مبتلا نیستند.

محققان اظهار داشتند که هیدروکسی‌کلروکین یکی از ارکان اصلی درمان و مدیریت لوپوس محسوب می‌شود.

بر اساس اعلام بنیاد لوپوس آمریکا، این دارو به کاهش دفعات عود بیماری و کم کردن میزان آسیب‌های ناشی از لوپوس به بدن در گذر زمان کمک می‌کند.

گارگ گفت: «ما همواره هیدروکسی‌کلروکین را یک درمان بنیادین می‌دانستیم، اما داده‌های روشنی در اختیار نداشتیم که نشان دهد آیا حفظ سطح دارو در محدوده درمانی تعیین‌شده توسط تیم ما و سایرین، تأثیر واقعی بر کاهش خطر سکته قلبی یا سکته مغزی دارد یا خیر.»

در این مطالعه جدید، محققان گروهی متشکل از ۲۴۸ بیمار مبتلا به لوپوس را مورد بررسی قرار دادند. این تیم پژوهشی خطر بیماری قلبی در بیماران را با استفاده از ابزاری معتبر متعلق به «انجمن قلب آمریکا» ارزیابی کرد و این میزان خطر را با میزان جدیت و نظم بیماران در مصرف هیدروکسی‌کلروکین مقایسه نمود.

پژوهشگران سطح خونی HCQ (هیدروکسی‌کلروکین) هر فرد را سنجیدند و دفعات تمدید نسخه آن‌ها را نیز پیگیری کردند؛ هر دوی این موارد اطلاعاتی درباره میزان پایبندی بیماران به مصرف منظم داروهای روزانه‌شان ارائه می‌داد.

نتایج نشان داد افرادی که سطح خونی HCQ در آن‌ها بسیار پایین بود و دفعات کمتری نسخه خود را تمدید کرده بودند، طی یک تا دو سال آینده با خطر بیشتر ابتلا به بیماری‌های قلبی مواجه بودند.

میزان افزایش این خطر خیلی بالا نبود؛ به‌طوری که برای افرادی که از همان ابتدا دارو را طبق دستور پزشک مصرف نکرده بودند، این رقم به‌طور میانگین کمی کمتر از ۷ درصد و برای کسانی که پایبندی کمتری به مصرف دارو داشتند، نزدیک به ۶ درصد بود.

با این حال، گارگ اظهار داشت که هرگونه افزایش خطر- هرچقدر هم ناچیز- حائز اهمیت است، زیرا بیماران نسبتاً جوان بودند و میانگین سنی آنها ۴۷ سال بود. این خطر می‌تواند پیامدهای بلندمدتی برای سلامت قلب بیماران داشته باشد.

گارگ گفت: «این یافته‌ها گام عملی بعدی را پیش روی پزشکان و بیماران قرار می‌دهد تا با بهینه‌سازی نحوه مصرف و دوز داروی HCQ، از بروز حمله قلبی یا سکته مغزی پیشگیری کنند. این نتایج به‌وضوح دلیلی دیگر برای پایش سطح خونی HCQ در محل ارائه خدمات درمانی (به‌جای تکیه بر دوزهای استاندارد و یکسان برای همه) ارائه می‌دهند.»