نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
اگر دچار ریزش یا کمپشتی مو هستید، احتمالاً یکی از اولین سؤالات شما درباره PRP این است که پی آر پی مو چند درصد جواب میدهد؟ پاسخ کوتاه این است که نمیتوان یک درصد موفقیت ثابت برای همه افراد اعلام کرد. مطالعات نشان میدهند PRP مو در بسیاری از افراد مبتلا به ریزش موی آندروژنتیک […]
اگر دچار ریزش یا کمپشتی مو هستید، احتمالاً یکی از اولین سؤالات شما درباره PRP این است که پی آر پی مو چند درصد جواب میدهد؟ پاسخ کوتاه این است که نمیتوان یک درصد موفقیت ثابت برای همه افراد اعلام کرد. مطالعات نشان میدهند PRP مو در بسیاری از افراد مبتلا به ریزش موی آندروژنتیک میتواند به کاهش ریزش و افزایش تراکم یا ضخامت مو کمک کند، اما میزان پاسخ به درمان بین افراد متفاوت است و کیفیت شواهد نیز در همه مطالعات یکسان نیست.
برای مثال، در یک مرور سیستماتیک، ۸۴٪ مطالعات بررسیشده اثر مثبت PRP را در ریزش موی آندروژنتیک گزارش کردهاند؛ این عدد به این معنی نیست که PRP در ۸۴٪ بیماران حتماً موفق است، بلکه ۸۴٪ مطالعات بررسیشده نوعی اثر مثبت گزارش کردهاند. مطالعات دیگر نیز افزایش تراکم مو را گزارش کردهاند، اما تفاوت در روش تهیه PRP، تعداد جلسات، شدت ریزش و نحوه اندازهگیری نتیجه باعث شده نتوان یک «درصد موفقیت» واحد برای این درمان تعیین کرد.
PRP مخفف Platelet-Rich Plasma یا پلاسمای غنی از پلاکت است. در این روش مقداری از خون خود فرد گرفته و با استفاده از دستگاه سانتریفیوژ اجزای آن از یکدیگر جدا میشوند. بخشی از پلاسما که غلظت بیشتری از پلاکتها دارد، آماده شده و در نواحی دچار کمپشتی یا ریزش مو به پوست سر تزریق میشود.
پلاکتها علاوه بر نقش خود در انعقاد خون، حاوی فاکتورهای رشد و مولکولهایی هستند که میتوانند بر فعالیت سلولها و محیط اطراف فولیکول مو اثر بگذارند. هدف از PRP ایجاد فولیکولهای جدید نیست؛ بلکه تلاش میشود فولیکولهای موجود و هنوز فعال تحریک شوند.
همین نکته برای تعیین انتظارات از درمان اهمیت زیادی دارد. PRP را نباید جایگزینی مستقیم برای کاشت مو در نواحی کاملاً طاس و فاقد فولیکول فعال در نظر گرفت.
شواهد علمی درباره PRP امیدوارکنندهاند، اما نتیجه آن قطعی و یکسان نیست.
یک متاآنالیز شامل ۲۷ مطالعه کنترلشده و ۱۱۱۷ شرکتکننده نشان داد که PRP در مقایسه با تزریق محلول سالین میتواند تراکم مو را افزایش دهد؛ میانگین تفاوت حدود ۲۵.۶ تار مو در هر سانتیمتر مربع گزارش شد. با این حال، پژوهشگران کیفیت این شواهد را به دلیل تفاوت مطالعات و احتمال سوگیری، پایین ارزیابی کردند.
مرور دیگری گزارش کرده است که در ۷ مطالعه از ۹ مطالعهای که تراکم مو را بررسی کرده بودند، افزایش معنیدار تراکم مشاهده شده و میزان افزایش در مطالعات مختلف حدود ۱۲.۳ تا ۴۵.۹ تار مو در سانتیمتر مربع بوده است.
بنابراین سؤال « پی آر پی مو چند درصد جواب میدهد؟ » بهتر است به شکل دیگری مطرح شود:
آیا نوع ریزش موی من از انواعی است که احتمال پاسخ به PRP در آن وجود دارد؟
پاسخ به این سؤال از یک درصد عمومی بسیار کاربردیتر است.
بخش قابلتوجهی از شواهد مثبت PRP مربوط به آلوپسی آندروژنتیک (Androgenetic Alopecia) یا همان ریزش موی الگوی مردانه و زنانه است. یک اجماع تخصصی استفاده از PRP را بهویژه در مراحل II تا V مقیاس Norwood-Hamilton بهعنوان گزینهای قابل بررسی مطرح کرده است.
در این افراد هنوز فولیکولهای مو در نواحی کمپشت وجود دارند، اما موها بهتدریج نازک و ضعیف شدهاند. هدف درمان بیشتر حفظ و تقویت همین فولیکولهاست.
اما هر ریزش مویی آندروژنتیک نیست. ریزش میتواند با عوامل دیگری مانند اختلالات تیروئید، کمبودهای تغذیهای، بیماریهای التهابی یا خودایمنی، داروها، استرسهای جسمی و برخی انواع ریزش اسکاری ارتباط داشته باشد.
به همین دلیل، تشخیص علت ریزش باید قبل از انتخاب PRP انجام شود. آکادمی پوست آمریکا نیز تأکید میکند که یک درمان برای تمام انواع ریزش مو مناسب نیست و تشخیص نوع ریزش برای انتخاب درمان اهمیت دارد.
در بعضی بیماران میتواند میزان ریزش را کاهش دهد، اما عبارت «توقف کامل ریزش مو» برای توصیف نتیجه PRP دقیق نیست.
این مسئله بهخصوص درباره ریزش موی آندروژنتیک اهمیت دارد. PRP عامل ژنتیکی و هورمونی زمینهای این بیماری را از بین نمیبرد. به همین دلیل در برخی افراد ممکن است پزشک PRP را در کنار درمانهای دیگری مانند ماینوکسیدیل یا درمانهای دارویی مناسب در نظر بگیرد.
در واقع PRP را بهتر است یکی از ابزارهای مدیریت ریزش مو بدانیم، نه درمانی که علت تمام انواع ریزش را برطرف میکند.
بهطور کلی زمانی میتوان انتظار منطقیتری از PRP داشت که فولیکولهای مو هنوز فعال باشند و فرد در مراحل ابتدایی یا متوسط کمپشتی قرار داشته باشد.
در مقابل، اگر ناحیهای برای مدت طولانی کاملاً طاس شده باشد و فولیکول قابل تحریک وجود نداشته باشد، انتظار رویش گسترده مو از PRP واقعبینانه نیست.
عواملی مانند نوع ریزش مو، شدت و مدت ریزش، وضعیت فولیکولها، سن، بیماریهای زمینهای، درمانهای همزمان و پروتکل تهیه و تزریق PRP نیز میتوانند بر نتیجه اثر بگذارند.
فرایند معمول PRP را میتوان در سه مرحله خلاصه کرد:
چون ماده تزریقشده از خون خود فرد تهیه میشود، PRP یک درمان اتولوگ (Autologous) محسوب میشود.
نکته مهم این است که پروتکل PRP در تمام مراکز یکسان نیست. روش سانتریفیوژ، غلظت پلاکت، حجم تزریق و فاصله جلسات در مطالعات مختلف متفاوت بوده و همین موضوع یکی از دلایل تفاوت نتایج پژوهشهاست.
یک جلسه معمولاً برای ارزیابی اثربخشی PRP کافی نیست.
براساس توصیههای مبتنی بر شواهد درباره ریزش موی آندروژنتیک، معمولاً حداقل ۳ تا ۵ جلسه با فاصله حدود یک ماه مطرح میشود. در مطالعاتی که نتایج مثبت داشتهاند نیز اغلب حداقل سه جلسه درمان انجام شده است.
آکادمی پوست آمریکا نیز برای ریزش موی مردانه به یک پروتکل رایج اشاره میکند که شامل جلسات ماهانه در سه ماه اول و سپس جلسات نگهدارنده هر ۳ تا ۶ ماه است.
نباید انتظار داشت چند روز پس از اولین تزریق، موهای جدید قابلتوجهی ظاهر شوند.
چرخه رشد مو آهسته است و مشاهده نتیجه به زمان نیاز دارد. آکادمی پوست آمریکا اشاره میکند که کاهش ریزش ممکن است طی چند ماه دیده شود و پس از آن در برخی بیماران ضخیمترشدن یا رشد مو مشاهده شود.
بنابراین ارزیابی نتیجه PRP بهتر است با عکسهای استاندارد قبل و بعد و در بازههای زمانی مشخص انجام شود، نه صرفاً براساس مشاهده روزانه موها در آینه.
خیر؛ PRP را نباید یک درمان دائمی برای ریزش موی آندروژنتیک معرفی کرد.
اثر درمان میتواند با گذشت زمان کاهش پیدا کند و در بعضی افراد برای حفظ نتیجه، جلسات نگهدارنده لازم است. آکادمی پوست آمریکا نیز صراحتاً PRP را درمان دائمی نمیداند و به نقش جلسات نگهدارنده اشاره میکند.
این مسئله منطقی است، زیرا PRP استعداد ژنتیکی ریزش مو را حذف نمیکند.
در بعضی افراد افزایش تراکم و ضخامت مو در مطالعات مشاهده شده است. با این حال، «رشد مجدد مو» نباید به این معنا تفسیر شود که PRP میتواند در هر ناحیه طاس فولیکول جدید ایجاد کند.
اثر مورد انتظار بیشتر در مناطقی مطرح است که فولیکولهای زنده اما ضعیف و مینیاتوریشده وجود دارند.
اگر فولیکولها از بین رفته باشند، پزشک ممکن است گزینههای دیگری مانند کاشت مو را بررسی کند.
این دو روش اساساً هدف یکسانی ندارند.
PRP تلاش میکند وضعیت فولیکولهای موجود را بهبود دهد، در حالی که در کاشت مو، فولیکولهای مقاوم از بانک مو به نواحی کممو یا طاس منتقل میشوند.
بنابراین برای فردی که هنوز تعداد زیادی فولیکول فعال اما ضعیف دارد، ممکن است ابتدا درمانهای غیرجراحی مطرح شوند. اما در طاسی پیشرفته، PRP نمیتواند جایگزین انتقال فولیکول شود.
PRP همچنین میتواند در برخی پروتکلها بهعنوان درمان مکمل در کنار کاشت مو استفاده شود.
در برخی بیماران بله، و درمان ترکیبی میتواند توسط پزشک در نظر گرفته شود.
PRP و ماینوکسیدیل مکانیسم یکسانی ندارند و برخی پروتکلهای درمان آلوپسی آندروژنتیک از ترکیب درمانها استفاده میکنند. یک اجماع تخصصی نیز درمانهای ترکیبی با ماینوکسیدیل موضعی را برای بیماران AGA مورد توجه قرار داده است.
اما این به معنی مناسببودن ماینوکسیدیل یا سایر داروها برای همه افراد نیست. انتخاب درمان باید بعد از تشخیص نوع ریزش انجام شود.
PRP عموماً در مطالعات درمانی با عوارض جدی کمی همراه بوده است. از آنجا که ماده تزریقشده از خون خود فرد تهیه میشود، احتمال برخی واکنشهای مرتبط با مواد خارجی مطرح نیست.
با این حال، تزریق به پوست سر میتواند با عوارض موقتی مانند درد، حساسیت، قرمزی، تورم یا کبودی محل تزریق همراه باشد. در یک متاآنالیز شامل ۲۷ مطالعه کنترلشده، عارضه جدی مرتبط با PRP یا درمان کنترل گزارش نشد.
این موضوع البته به معنی «بدون عارضه بودن» PRP نیست. رعایت اصول استریل و انجام درمان توسط تیم پزشکی مناسب اهمیت دارد.
قبل از شروع PRP بهتر است پزشک درباره سابقه پزشکی، داروهای مصرفی و علت ریزش مو اطلاعات کافی داشته باشد. مشکلات مربوط به خون و پلاکتها، مصرف بعضی داروها، بیماریهای فعال پوست سر یا برخی بیماریهای زمینهای میتوانند بر تصمیم پزشک اثر بگذارند.
همچنین اگر ریزش مو ناگهانی، تکهای، همراه با التهاب، خارش شدید، زخم یا پوستهریزی غیرمعمول است، بهتر است ابتدا علت آن مشخص شود و سپس درباره PRP تصمیم گرفته شود.
مهمتر از نام دستگاه یا تبلیغ درباره تعداد پلاکتها، این است که درمان در یک مرکز پزشکی معتبر و پس از ارزیابی علت ریزش مو انجام شود.
بهتر است مرکزی را انتخاب کنید که قبل از تزریق، نوع ریزش و وضعیت پوست سر را بررسی کند و بتواند به شما توضیح دهد:
اگر مرکزی بدون تشخیص نوع ریزش، نتیجه قطعی یا درصد موفقیت بسیار بالا برای همه افراد وعده میدهد، بهتر است با احتیاط بیشتری تصمیم بگیرید.
صرفاً کمتر دیدن مو در حمام معیار دقیقی نیست.
بهتر است قبل از شروع درمان، تصاویر استاندارد از خط رویش، فرق سر، شقیقهها و ورتکس تهیه شود. تصاویر بعدی نیز باید تا حد امکان با همان نور، فاصله، زاویه دوربین و حالت مو گرفته شوند.
در ارزیابی تخصصی میتوان تغییراتی مانند تراکم مو، قطر تارهای مو و وضعیت فولیکولها را نیز بررسی کرد.
بهتر است موفقیت را نیز واقعبینانه تعریف کنیم. برای فردی که ریزش فعال دارد، کاهش سرعت ریزش و حفظ موهای موجود میتواند نتیجه مهمی باشد؛ حتی اگر تراکم مو به وضعیت سالهای قبل بازنگردد.
در حال حاضر عدد علمی واحدی وجود ندارد که بتوان گفت PRP مثلاً در ۷۰، ۸۰ یا ۹۰ درصد تمام افراد جواب میدهد. نوع ریزش، مرحله بیماری، تعداد جلسات و پروتکل درمان میان مطالعات متفاوت است.
آنچه شواهد فعلی بهتر پشتیبانی میکنند این است که PRP در بسیاری از مردان و زنان مبتلا به ریزش موی آندروژنتیک میتواند باعث افزایش تراکم و ضخامت مو و در برخی افراد کاهش ریزش شود. در یک مرور، ۸۴٪ مطالعات بررسیشده اثر مثبت گزارش کردند و در متاآنالیز دیگری افزایش متوسط حدود ۲۵.۶ تار مو در سانتیمتر مربع نسبت به کنترل مشاهده شد؛ با این حال، کیفیت و ناهمگونی شواهد اجازه نمیدهد این اعداد را بهعنوان «درصد موفقیت فردی» معرفی کنیم.
بنابراین قبل از اینکه تصمیم بگیرید چند جلسه PRP انجام دهید، اولین قدم تشخیص علت ریزش و بررسی زندهبودن و وضعیت فولیکولهای مو است. اگر هنوز فولیکولهای قابل تحریک وجود داشته باشند و نوع ریزش شما با PRP سازگار باشد، این روش میتواند یکی از گزینههای درمانی یا مکمل درمان باشد؛ اما برای نواحی کاملاً طاس یا انواع ریزشی که علت دیگری دارند، ممکن است درمان متفاوتی لازم باشد.
به دنبال پیگیریهای دیپلماتیک و بشردوستانه، محمولهای به ارزش حدود یک میلیون یورو، به انبارهای شرکت تجهیزات پزشکی هلال ایران رسید.
معاون وزیر صمت، گفت: مقرر شد ۳۰۰ تا ۴۰۰ مگاوات به سهمیه برق صنایع کوچک اضافه شود.
منابع آگاه مصری از سفر مقامات ارشد امنیتی مصر به عربستان و چند پایتخت خلیج فارس برای مهار تنش در بابالمندب و دریای سرخ خبر دادند.
وزارت صمت با آزادسازی صادرات قند، مسیر تازهای برای تجارت این محصول باز کرد؛ تصمیمی که میتواند بر بازار قند و شکر تأثیر بگذارد.
Δ