نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران ، طرح «انتقال پایتخت» دردولت جدید برای رهایی از چالشها و مشکلات تهران از بایگانی بیرون کشیده شده، این طرح موافقان و مخالفان بسیاری دارد دراین سالها بارها مطالعات کارشناسی درخصوص انتقال پایتخت انجام شده وآن را امری نشدنی دانستهاند. علیرضا نادعلی در گفت و گو با اکو ایران درخصوص طرح انتقال پایتخت […]
به گزارش اکوایران ، طرح «انتقال پایتخت» دردولت جدید برای رهایی از چالشها و مشکلات تهران از بایگانی بیرون کشیده شده، این طرح موافقان و مخالفان بسیاری دارد دراین سالها بارها مطالعات کارشناسی درخصوص انتقال پایتخت انجام شده وآن را امری نشدنی دانستهاند.
علیرضا نادعلی در گفت و گو با اکو ایران درخصوص طرح انتقال پایتخت که به تازگی ازدوباره سوی رئیس دولت مطرح شده است، می گوید: درادوار ودولتهای مختلف این موضوع مطرح شده و مطالعات کارشناسی زیادی هم بر روی آن انجام شده اما این موضوع هیچ وقت به سرانجام نرسیده که دلایلی دارد.
او ادامه میدهد: شیببندی همه شهرهای کشور به تهران به خاطر پایتخت بودنش باعث میشود جابجایی پایتخت از تهران هزینههای بسیار زیاد اجتماعی ایجاد کند و در انتهای این قصه هم مردم باید از نتیجهی آن استفاده کنند.
این عضو شورای شهر تهران معتقد است: اگرما بتوانیم بار اداری و سیاسی را در تهران کم کنیم و به سایر نقاط انتقال و توزیع کنیم، ایرادی ندارد اما این به معنای جابجایی پایتخت نیست.نکته مهم این است؛ معمولاً در ادوار مختلف در چرایی انتقال پایتخت این را مطرح میکنند که تهران مشکلات لاینحلی دارد. بزرگترین مشکلات تهران آلودگی هوا، ترافیک، موضوعات محیط زیستی و… است.
ما وقتی به تجربیات شهرهای بزرگ دنیا چه در شرق و چه در غرب نگاه میکنیم میبینیم همه این شهرها مشکلات مشابهی داشتند و حتی وضعیت آنها بدتر وضعیت کنونی تهران بود اما طی چند سال به تدریج با اختصاص بودجه و استفاده از فناوریهای نوین به طور مثال بحث آلودگی را حل کردند و از زمین تا آسمان شرایطشان تغییر کرده است.ما چرا به سمت ساماندهی مشکلات نمیریم در بسیاری از این حوزهها حتی فناوری بومیاش را هم داریم. از ظرفیت بخشهای دانشبنیان داخلی و تجربیات شهرهای دنیا که دراین زمینه موفق بودهاند هم میتوانیم استفاده کنیم. یکی از دلایلی که به راحتی ضربدر میزنند بر روی پایتختی تهران این است که همت و آن تلاش لازم برای حل مسائل اساسی تهران آن هم به صورت فرابخشی اتفاق نمیافتد.
نادعلی با اشاره به مشکلاتی که تهران در حوزه تأمین و توسعه ناوگان حمل و نقل عمومی دارد و میگوید: حل این چالش در حوزه شهرداری تهران است و از ما در این دوره تمام تمرکز و اولویتمان را روی همین حوزه قرار دادیم ودرجریان کار مشخص شد که اگر دولتها، مجلس حتی قوه قضائیه، پای کار بیایند، این اتفاق شدنی میشود. اما به محض اینکه بخواهند بخشی نگاه کنند، میبینید که در میانه راه موانع ریز و درشتی اتفاق میافتد و آن وقت مردم به آن نتیجهای که باید برسند، نمیرسند. نگاه مدیریت یکپارچهی شهری است اگر با کمک دولت و بقیهی بخشها اتفاق بیافتد دیگر نیازی به جابجا کردن پایتخت نخواهد بود.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ