نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، داود معظمی، با اشاره به افزایش تعداد موشها در سطح شهر تهران، به ایسنا گفت: قدیمی بودن برخی مناطق بویژه در منطقه ۱۱ تهران یکی از مهم ترین دلایل افزایش موشهاست و باید بهسازی در این مناطق انجام شود که تاکنون این کار انجام نشده است. چنین کاری فقط وظیفه خدمات شهری نیست […]
به گزارش اکوایران، داود معظمی، با اشاره به افزایش تعداد موشها در سطح شهر تهران، به ایسنا گفت: قدیمی بودن برخی مناطق بویژه در منطقه ۱۱ تهران یکی از مهم ترین دلایل افزایش موشهاست و باید بهسازی در این مناطق انجام شود که تاکنون این کار انجام نشده است. چنین کاری فقط وظیفه خدمات شهری نیست و معاونت عمرانی نیز باید پای کار بیاید؛ یعنی جداولی که شکستگی دارند یا ساختمانهای قدیمی مخروبه باید بازسازی و بهسازی شوند.
او ادامه داد: وقتی این کار اتفاق نیوفتاده، کارمان دشوار شده است و با کندی جلو میرویم. همچنین بیشترین آلودگی در سطح شهر طبق شکایات مردم در سامانه ۱۳۷ در منطقه ۴ ثبت شده است و این منطقه در این خصوص همیشه حرف اول را میزند. بعد از منطقه ۴، منطقه ۵ بیشترین تلفنها و شکایت مردمی در سطح شهر تهران را دارد.
رئیس اداره کنترل حیوانات شهری سازمان مدیریت پسماند شهرداری تهران با اشاره به وضعیت جمع آوری سگهای ولگرد در تهران، گفت: ۱۲ خودرو در مناطق حاشیهای داریم که سگها را جمع آوری میکنند؛ یکی از دلایل افزایش سگهای ولگرد این است که متأسفانه از شهرهای همجوار میآیند و سگها را اینجا رها میکنند. بهترین و کم هزینهترین مسیر برای برخیها این است که سگها را در سطح شهر تهران رها کنند. دلیل دومش نیز این است که برخیها از مردم پول جمع آوری میکنند تا به سگها غذارسانی کنند که این کار اشتباه است.
او در پایان عنوان کرد: ما قانونی در این خصوص نداریم که شهروند به حیوانات باید غذا دهد. شهروند حقی ندارد برای خودش دفتر راه بندازد و سگ را بگیرد و عقیم کند و پلاک بزند و در پارک رهایش کند. وزارت کشور هم تاکنون مجوزی به تشکلهای مردم نهایت برای این کار نداده است. زمانی به تشکلهای مردم نهاد مجوز میدهند که قانونی وجود داشته باشد و این تشکلها طبق قانون جلو بروند. هنوز قانونی در این خصوص وضع نشده و قوه قضاییه باید ریشهای عمل کند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ