نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، این آتشسوزی از ساعاتی پیش در بلندی های گچان آغاز شده و به سبب شرایط سختگذر منطقه نیروهای امدادی پس از حدود یک ساعت پیادهروی به محل حادثه رسیدهاند. به گزارش ایرنا،علیرضا محمدی، مدیرکل حفاظت محیط زیست ایلام در گفت و گو با خبرنگار ایرنا گفت: سه گروه عملیاتی از شهرستانهای ایلام، سیروان […]
به گزارش اکوایران، این آتشسوزی از ساعاتی پیش در بلندی های گچان آغاز شده و به سبب شرایط سختگذر منطقه نیروهای امدادی پس از حدود یک ساعت پیادهروی به محل حادثه رسیدهاند.
به گزارش ایرنا،علیرضا محمدی، مدیرکل حفاظت محیط زیست ایلام در گفت و گو با خبرنگار ایرنا گفت: سه گروه عملیاتی از شهرستانهای ایلام، سیروان و اداره کل حفاظت محیط زیست به همراه نیروهای منابع طبیعی و آبخیزداری و دیگر اعضای ستاد بحران استان در محل حضور دارند و عملیات مهار آتش در حال انجام است.
وی با اشاره به شرایط جغرافیایی محل حادثه افزود که منطقه جنگلی گچان دارای درههای عمیق، شیب تند و پوشش گیاهی انبوه است و وزش باد کار خاموشی آتش را دشوارتر کرده است.
محمدی ادامه داد: هنوز میزان دقیق گستره منطقه درگیر آتش و خطوط گسترش آن مشخص نیست و ارزیابی دقیق پس از مهار کامل آتش سوزی انجام خواهد شد.
به گفته کارشناسان، آتشسوزیهای اخیر در این منطقه بیش تر ناشی از سهلانگاری گردشگران، شکارچیان غیرمجاز و افرادی است که برای جمعآوری گیاهان دارویی یا خوراکی به کوهستانها میروند.
روشن کردن آتش در شرایط خشک و بادخیز تابستانی بی آنکه به خاموش کردن آن اطمینان حاصل شود، میتواند پیامدهای جبرانناپذیری برای منابع طبیعی منطقه داشته باشد.
منطقه حفاظت شده مانشت و قلارنگ که بخشی از آن شامل بلندی های گچان و دره ارغوان است، امسال برای چندینبار دچار آتش سوزی شده و هر بار بخشهایی از تنفسگاههای سبز استان در آتش سوختهاند.
این در حالی است که ۱۴۳ هزار هکتار از زمین های طبیعی ایلام در زمره مناطق زیر حفاظت محیط زیست قرار دارد و هرگونه آسیب به این مناطق ضربهای مستقیم به زیست بوم منطقه و تنوع گونهای آن است.
مسئولان محیطزیست از مردم خواستهاند در شرایط گرم و خشک کنونی از روشن کردن آتش در طبیعت به طور جدی پرهیز و در صورت لزوم پیش از ترک محل از خاموش بودن کامل آن اطمینان حاصل کنند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ