نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران،محسن هرمزی، معاون حملونقل و ترافیک شهرداری تهران، با تشریح کارنامه این نهاد از نیمه دوم سال ۱۴۰۰ تا پایان سال ۱۴۰۳، از کاهش متوسط سرفاصله در خطوط تندرو اتوبوسرانی به ۲.۶ دقیقه خبر داده است. به گفته او، روزانه نزدیک به ۹۰۰ هزار نفر از سامانه اتوبوسرانی تهران استفاده میکنند. آمارها نشان […]
به گزارش اکوایران،محسن هرمزی، معاون حملونقل و ترافیک شهرداری تهران، با تشریح کارنامه این نهاد از نیمه دوم سال ۱۴۰۰ تا پایان سال ۱۴۰۳، از کاهش متوسط سرفاصله در خطوط تندرو اتوبوسرانی به ۲.۶ دقیقه خبر داده است. به گفته او، روزانه نزدیک به ۹۰۰ هزار نفر از سامانه اتوبوسرانی تهران استفاده میکنند.
آمارها نشان میدهد که تعداد کل اتوبوسهای فعال و غیرفعال از ۱۸۷۶ دستگاه در شهریور ۱۴۰۰ به ۳۱۲۳ دستگاه تا پایان سال گذشته رسیده است. این افزایش از طریق نوسازی ۱۲۶۶ دستگاه، بازسازی ۵۶۷ دستگاه فرسوده و خریداری ونهای ویژه برای توانیابان محقق شده است.
در همین بازه زمانی، قراردادهایی با شرکتهای داخلی برای تأمین اتوبوسهای دیزلی و برقی منعقد شده است. از جمله میتوان به قراردادهای شهرداری تهران با شرکتهایی مانند ایرانخودرو دیزل، عقابافشان، اسنا و همچنین واردات ۲۵۰۰ دستگاه اتوبوس برقی از چین اشاره کرد. تاکنون ۱۸۹ دستگاه از این اتوبوسهای برقی وارد ناوگان شدهاند.
همچنین، در حوزه بازسازی، سال گذشته ۱۵۳ دستگاه اتوبوس اورهال شدهاند تا از فشار بر ناوگان فرسوده کاسته شود.
در بخش تاکسیرانی، با وجود نوسازی ۷۹۲۶ دستگاه تاکسی و ۲۵۲ دستگاه ون در سه سال و نیم گذشته، همچنان حدود ۴۶ درصد ناوگان تاکسیرانی تهران فرسوده تلقی میشود و میانگین عمر تاکسیها به حدود ۱۱ سال رسیده است. شهرداری همچنین از خرید ۱۷۵۲ تاکسی شاسیبلند برقی برای استفاده در ناوگان آینده خبر داده است.
به نظر میرسد اگرچه برخی گامهای اجرایی در مسیر توسعه ناوگان حملونقل عمومی پایتخت برداشته شده، اما با توجه به حجم بالای تقاضا و فرسودگی گسترده ناوگان موجود، راهی طولانی برای رسیدن به استانداردهای شهری قابل قبول باقی مانده است.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ