نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکو ایران،با افزایش دغدغههای محیطزیستی و تمرکز شهرداریها بر کاهش آلایندگیهای شهری، بسیاری از کلانشهرها به سمت برقیسازی ناوگان حملونقل عمومی حرکت کردهاند. با این حال، روند جایگزینی ناوگان سنتی با خودروهای پاک، بهویژه در تهران، با ملاحظاتی همراه است که هم به الزامات فنی و اقتصادی مربوط میشود و هم به ظرفیتهای […]
به گزارش اکو ایران،با افزایش دغدغههای محیطزیستی و تمرکز شهرداریها بر کاهش آلایندگیهای شهری، بسیاری از کلانشهرها به سمت برقیسازی ناوگان حملونقل عمومی حرکت کردهاند. با این حال، روند جایگزینی ناوگان سنتی با خودروهای پاک، بهویژه در تهران، با ملاحظاتی همراه است که هم به الزامات فنی و اقتصادی مربوط میشود و هم به ظرفیتهای موجود در تولید داخلی. اظهارات اخیر مدیرعامل اتوبوسرانی تهران گویای این واقعیت است که برقیسازی، اگرچه در حال پیشروی است، اما قرار نیست بهتنهایی بار توسعه را به دوش بکشد.
احمد قیومی، مدیرعامل شرکت واحد اتوبوسرانی تهران، با اشاره به نقش اتوبوسهای برقی در کاهش آلایندگی صوتی و هوا گفت: «اتوبوسهای برقی در حال حاضر عمدتاً در مناطق مرکزی شهر به کار گرفته میشوند و بهدلیل عدم استفاده از سوخت فسیلی، مزایای قابلتوجهی از نظر زیستمحیطی دارند.» با این حال، او تأکید کرد که «تمرکز صرف بر خرید اتوبوسهای برقی ممکن است چالشهایی به همراه داشته باشد و به همین دلیل، نگاه به توسعه ناوگان باید متنوع و متوازن باشد.»
طبق اعلام وی، در حال حاضر حدود ۱۵۰۰ دستگاه اتوبوس گازوئیلی در ناوگان فعال تهران در حال سرویسدهی هستند. علاوه بر آن، برنامهریزی برای افزوده شدن ۷۰۰ دستگاه گازوئیلی جدید در سال جاری نیز در دستور کار قرار دارد.
در کنار این برنامه، توسعه خطوط برقی نیز در حال پیگیری است. قیومی اعلام کرد که ۱۱۰ دستگاه اتوبوس برقی که در حال حاضر در بندرعباس هستند، بهزودی وارد تهران خواهند شد. این اتوبوسها قرار است به ۱۱ خط موجود اتوبوس برقی افزوده شوند و ظرفیت این ناوگان را ارتقا دهند.
گرچه حرکت بهسوی ناوگان پاک آغاز شده و اتوبوسهای برقی بهویژه در مناطق پرتردد در حال جایگزینی هستند، اما اتوبوسهای گازوئیلی – بهویژه نمونههای جدید و داخلیسازیشده – همچنان در معادلات حملونقل عمومی تهران نقش پررنگی دارند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ