نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
علی بیت اللهی ،رئیس بخش زلزلهشناسی مهندسی و خطرپذیری در کانال تلگرامی اش با اشاره به برخی از مولفه های ریسک در تهران بزرگ نوشت :تهران بر اساس آمار 1395(آخرین آمار سراسری نفوس و مسکن، مرکز آمار ایران)، 8،693،706 نفر جمعیت ساکن داشته است. تعداد واحدهای مسکونی شهر تهران را حدود 3 میلیون 150 هزار […]
علی بیت اللهی ،رئیس بخش زلزلهشناسی مهندسی و خطرپذیری در کانال تلگرامی اش با اشاره به برخی از مولفه های ریسک در تهران بزرگ نوشت :تهران بر اساس آمار 1395(آخرین آمار سراسری نفوس و مسکن، مرکز آمار ایران)، 8،693،706 نفر جمعیت ساکن داشته است. تعداد واحدهای مسکونی شهر تهران را حدود 3 میلیون 150 هزار واحد(حدود 70% کل واحدهای مسکونی استان تهران) برآورد کرده ایم.
در شهر تهران، مناطق 10 ( غرب نواب، جنوب خیابان آزادی، خ کمیل و امام خمینی، شمال شرق میدان شمشیری) ، منطقه 17( جنوب منطقه 10 و محدوده بین غرب نواب، شرق سعیدی، جنوب خ قزوین و شمال خ زمزم)، منطقه 14( محدوده شرق و جنوب شرق تهران، ضلع جنوب پیروزی، شمال شرق میدان خراسان، غرب بسیج مستضعفان) و منطقه 8 ( محدوده های مجیدیه، نارمک، تهران پارس و …) دارای بیشترین تراکم جمعیت ساکن هستند.
تعداد کل ساختمان های تهران حدود 1200000 دستگاه است (تعداد واحدهای مسکونی شهر تهران بر اساس آمار 1385 مرکز آمار ایران 2214298 واحد بوده و نسبت واحد مسکونی به کل ساختمان های شهر تهران حدود 1.85 است، تعداد واحدهای مسکونی تهران در سال 1403 حدود 3 میلیون 150 هزار واحد برآورد شده )، این تعداد در سال 1375 حدود 895288 دستگاه ساختمان ( البته فقط مسکونی) برآورد شده بود.
مناطق 4 ( نارمک، تهران پارس و … در شرق و شمال شرق تهران) و 18 ( یافت آباد، آذری و .. در جنوب غرب) و 20 ( ری و … در جنوب تهران) از نظر تعداد ساختمان دارای بیشترین تعداد می باشند. از نظر تعداد ساختمان های بدون اسکلت مناطق 4 و 16 ( حوالی ایستگاه راه آهن، جنوب تهران) و 20 تعداد بیشتری از ساختمان های بدون اسکلت را دارا هستند.
مناطق 10 و 17 و 18 دارای بالاترین تراکم ساختمانی در سطح شهر تهران است و مناطق 10 ، 17 ، 12 ، 16 ، 11 ، 14 ، 8 ، 20 و 18 نسبت به سایر مناطق دارای تراکم بیشتر ساختمان های آسیب پذیر هستند که در این میان مناطق 10 و 17 دارای وضعیت نامطلوب تری هستند.
در شهر تهران مناطقی مانند منطقه 10 ( بین نواب و آزادی و خیابان قزوین )، منطقه 12( بازار، 15 خرداد، مولوی و …)، منطقه 17 ( جنوب منطقه 10، بین قزوین و زمزم)، جنوب شرق منطقه 7، غرب منطقه 14، منطقه مرکز و شمال غرب منطقه 16، منطقه 20، 18، 1، 3 و 6 بطور پراکنده، غرب منطقه 8 و 19 و منطقه 4 بطور پراکنده دارای معابر کمتر از 6 متر هستند. اغلب این مناطق هم دارای تراکم جمعیتی بالا و هم ساختمان های با کیفیت نازل هستند.
از کل مساحت شهر تهران بیش از 3700 هکتار آن بافت فرسوده است ( حدود 6% مساحت) واز تعداد کل پلاک های ساختمانی تهران، بیش از 200000 پلاک در بافت فرسوده واقع شده ( حدود 17% تعداد کل پلاک ها) واز کل جمعیت ساکن تهران، بیش از 1100000 نفر در بافت فرسوده زندگی می کنند( حدود 14% جمعیت کل).
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ