نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
حمیدرضا صارمی معاون شهرسازی و معماری شهرداری تهران طی یادداشتی در خصوص بستههای تشویقی برای مرمت و بهسازی بناهای تاریخی و ارزشمند پایتخت نوشت: تهران، نه تنها پایتخت سیاسی کشور، بلکه پایتخت فرهنگی و هنری آن نیز محسوب میشود. تقویت ابعاد مختلف فرهنگ و هنر این شهر برای حفظ هویت آن ضروری است. یکی از […]
حمیدرضا صارمی معاون شهرسازی و معماری شهرداری تهران طی یادداشتی در خصوص بستههای تشویقی برای مرمت و بهسازی بناهای تاریخی و ارزشمند پایتخت نوشت: تهران، نه تنها پایتخت سیاسی کشور، بلکه پایتخت فرهنگی و هنری آن نیز محسوب میشود. تقویت ابعاد مختلف فرهنگ و هنر این شهر برای حفظ هویت آن ضروری است. یکی از اقدامات مهم در این مسیر، بازگرداندن حیات شهری به بافت و بناهای تاریخی و ارزشمند شهر است.
از آنجا که مرمت و نگهداری این بناها هزینههای سنگینی را بر مالکان تحمیل میکند، ممکن است مالکان را از حفظ و نگهداری این آثار ارزشمند بازدارد. در نتیجه، این بناها به مرور زمان به مکانهای متروکه تبدیل خواهند شد. به همین دلیل، معاونت شهرسازی و معماری شهرداری تهران، دستورالعمل صدور پروانه مرمت، احیا و بهرهبرداری از بناهای تاریخی و ارزشمند را به مناطق ۲۲ گانه ابلاغ کرده است. این دستورالعمل با هدف تسهیل و تسریع در نوسازی، بهسازی و بهرهبرداری از بناهای مذکور طراحی شده است.
در این نوع پروانه، املاک واجد ارزش که تاییدیه اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان تهران را اخذ کردهاند، در صورتی که کاربرد متناسبی با بنای تاریخی داشته باشند، میتوانند از بستههای تشویقی متنوعی برخوردار شوند. این بستهها شامل معافیت از کلیه هزینهها و عوارض مربوط به تغییر کاربری، مرمت، بازسازی و سایر عوارض مندرج در پروانههای ساختمانی و عوارض استفادههای موقت در شهر تهران است.
همچنین این املاک میتوانند در صورت درخواست الحاقات جدید، تا حداکثر ۲۰ درصد از مساحت اعیانی موجود و تا سقف ۲۰۰ مترمربع را برای فعالیتهای غیرتجاری در نظر بگیرند. یکی دیگر از مشوقهای این بسته، عدم نیاز به تأمین پارکینگ برای ابنیهای است که به دلایل میراثی دارای محدودیت هستند.
بدین ترتیب، مالکان بناهای ارزشمند و تاریخی انگیزه بیشتری برای حفاظت و صیانت از این بناها خواهند داشت و این بناها که غالباً در بافتهای فرسوده قرار دارند، به فضاهایی پرنشاط و زنده تبدیل خواهند شد. اکنون مالکین میتوانند از طریق شهرداری مناطق، اقدام به اخذ پروانه مرمت و احیا کنند و مدیریت شهری تهران نیز از تمام ظرفیتهای موجود در این راستا بهرهبرداری خواهد کرد.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ