نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
احمد علوی در حاشیه بازدید از منطقه تاریخی چشمه علی با بیان اینکه اگر به شهرری دقت کنید آثار تاریخی و میراثی کشورمان را آنجا میبینید، گفت: چشمه علی قدمتی حدود چهار هزار ساله دارد و کنار آن نیز آثار باستانی زیادی است همانطور که میبینید «بارویی» در بالا قرار دارد که باقی مانده حصار […]
احمد علوی در حاشیه بازدید از منطقه تاریخی چشمه علی با بیان اینکه اگر به شهرری دقت کنید آثار تاریخی و میراثی کشورمان را آنجا میبینید، گفت: چشمه علی قدمتی حدود چهار هزار ساله دارد و کنار آن نیز آثار باستانی زیادی است همانطور که میبینید «بارویی» در بالا قرار دارد که باقی مانده حصار شهرری است و ملاحظه میکنید که پایین چشمه نیز کتیبهای است که در دوره قاجار ایجاد کردند.
وی با بیان اینکه محدوده روبروی چشمه علی هم درحال کاوش است و مواردی هم کاوش شده و به پژوهشگاه میراث منتقل شده است، افزود: از زمانی که مترو ایجاد شده، آب به مشکل خورده و نزدیک دو سال است که شهردار منطقه و دوستان ما در اداره میراث فرهنگی شهرری پیگیر طرح آب این چشمه هستند تا دوباره آب به این چشمه برگردد چراکه چشمه علی منشأ خاطرات زیادی است.
عضو شورای شهر تهران با بیان اینکه برخی ممکن است بگویند که بازگشت آب با پمپ به چشمه مصنوعی است، گفت: از وزیر میراث فرهنگی هم خواهش میکنم حتما درباره موضوع ورود آب در چشمه علی به کمک شهردار بیایند، شهرداری حاضر است همه هزینههای بازگشت آب را هم تقبل کند و الان کارهایی در حال انجام است منتها طرح باید به تأیید میراث فرهنگی برسد.
غلامرضا شنگی شهردار منطقه ۲۰ نیز درباره حضور گردشگران در چشمه علی پس از خشک شدن چشمه اظهار کرد: برای احداثپارکینگ این محوطه، پیشبینی تملک زمینی در نزدیکی چشمه علی صورت گرفته تا تردد خوردو هم کمتر شود و مشکلی هم برای تردد گردشگران پیش نیاید.
وی در ادامه افزود: در حال حاضر گردشگران بیشتر از بقاع متبرکه حرم عبدالعظیم و دیگر جاذبههای شهرری استفاده میکنند و به دلیل خشک بودن آب چشمه اینجا روزانه گردشگرانش کمتر شده است و بنابراین نبود آب از جاذبه چشمه علی کاسته شده و امیدواریم با حمایت میراث فرهنگی بتوانیم آب را به چشمه بازگردانیم.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ