نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، سوئیتهای مبله پایتخت اغلب توسط افرادی اجاره میشوند که به دلایل کاری، درمانی یا مسافرتهای کوتاهمدت به تهران میآیند. این سوئیتها معمولاً با امکاناتی نظیر اینترنت، لوازم خانگی کامل و دسترسی مناسب به مراکز شهری، عرضه میشوند. بر اساس بررسی میدانی بازار اجاره سوئیتهای مبله در تهران، میانگین اجاره ماهانه یک سوئیت مبله 40 […]
به گزارش اکوایران، سوئیتهای مبله پایتخت اغلب توسط افرادی اجاره میشوند که به دلایل کاری، درمانی یا مسافرتهای کوتاهمدت به تهران میآیند. این سوئیتها معمولاً با امکاناتی نظیر اینترنت، لوازم خانگی کامل و دسترسی مناسب به مراکز شهری، عرضه میشوند.
بر اساس بررسی میدانی بازار اجاره سوئیتهای مبله در تهران، میانگین اجاره ماهانه یک سوئیت مبله 40 تا 70 متری در مناطق مرکزی، بین 27 تا 40 میلیون تومان متغیر است.
این در حالی است که در برخی محلههای شمالی، مرکزی و غرب، این رقم به بیش از 50 میلیون تومان نیز میرسد؛ اگر واحدهای بزرگمتراژ با مساحتی بین 70 تا 120 مترمربع در نظر بگیریم این رقم بهطور متوسط بین 70 تا 130 میلیون تومان در ماه است.
اما واحدهای لوکس و دارای امکانات خاص از ارقام متفاوتتری برخوردارند؛ برای مثال اجاره ماهانه آپارتمانی 118 متری و مبله در خیابان نجاتاللهی با امکاناتی همچون جکوزی، 114 میلیون تومان لازم است.
در محلههای محمودیه، فرشته و الهیه، اجاره ماهانه آپارتمانهای خاصتر و با امکاناتی همچون 3 اتاقخواب، استخر، سونا، لابیمن و معماری مدرن و فضای سبز، به ارقامی بین 300 تا 400 میلیون تومان افزایش مییابد.
در دیگر مناطق برای مثال محله فردوس غرب، برای اجاره ماهانه یک آپارتمان 140 متری و دارای 3 خواب، 212 میلیون و 850 هزار تومان باید هزینه کرد.
در مجموع میتوان گفت که یکی از چالشهای اصلی در بازار اجاره سوئیتهای مبله، عدم نظارت کافی بر قیمتگذاری است. برخی مالکان نرخهایی فراتر از عرف تعیین میکنند که مستاجران را دچار مشکل میکند.
آینده این بازار، تا حد زیادی به شرایط اقتصادی کشور و قدرت خرید متقاضیان بستگی دارد. اما آنچه مسلم است، سوئیتهای مبله همچنان به عنوان یکی از گزینههای محبوب اقامت کوتاهمدت در تهران باقی خواهند ماند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ