نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
بحث انتقال پایتخت ایران از تهران به شهری دیگر، بهویژه در ماههای اخیر، بهطور جدی مطرح شده است. مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، در دیدار با مجمع نمایندگان استان سمنان به مشکل کمبود آب و نابرابری منابع و مصارف در تهران اشاره کرده و پیشنهاد داده است که پایتخت به یک شهر ساحلی منتقل شود. در پی […]
بحث انتقال پایتخت ایران از تهران به شهری دیگر، بهویژه در ماههای اخیر، بهطور جدی مطرح شده است. مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، در دیدار با مجمع نمایندگان استان سمنان به مشکل کمبود آب و نابرابری منابع و مصارف در تهران اشاره کرده و پیشنهاد داده است که پایتخت به یک شهر ساحلی منتقل شود.
در پی این اظهارات، محمدرضا عارف، معاون اول رئیسجمهور، در همایشی با مسئولان روابط عمومی دستگاههای اجرایی، با اشاره به مشکلات فعلی تهران اظهار داشت: «دو نظر متفاوت درباره پایتخت وجود دارد؛ یک نظر میگوید پایتخت در همین تهران بماند و نگاهی دیگر نیز تأکید میکند تهران کشش سرویسدهی به جمعیت بالای ۱۰ میلیون نفر را ندارد؛ انتقال پایتخت جز با رضایت و نظر مردم امکانپذیر نیست.»
عارف همچنین به آغاز مطالعات طرح انتقال پایتخت اشاره کرده و تأکید کرده است که این تصمیم باید با رضایت و نظر مردم اتخاذ شود. وی افزود: «هیچ راهی جز انتقال پایتخت نداریم. این تصمیم باید گرفته شود و جز با رضایت و نظر مردم نباید گرفته شود.»
با این حال، پرویز سروری، نایبرئیس شورای شهر تهران، در واکنش به اظهارات رئیسجمهور، با تأکید بر اینکه طرح انتقال پایتخت به نتیجه نخواهد رسید، گفت: «با انتقال پایتخت نهتنها مشکلات تهران رفع نمیشود، بلکه این مشکلات به محل جدید نیز انتقال داده میشوند.»
این طرح در بدنه دولت هم مخالفانی دارد.غلامرضا کاظمیان؛ معاون شهرسازی و معماری وزیر راه و شهرسازی یکی از کسانی است که موضوع انتقال پایتخت را فاقد اولویت میداند. او به سایت روزن گفته است:بحثی که ما داریم این است که تهران چه پایتخت باشد و چه نباشد، به عنوان بزرگترین شهر ایران نیاز به ساماندهی دارد و این امر کلیدی و مهمی است که باید انجام شود. در واقع اولویت ما ساماندهی تهران است.
او در ادامه تاکید دارد: در بحث انتقال پایتخت هم به نظر میرسد که در شرایط فعلی و اساسا در شرایط فعلی ایران اولویت انتقال پایتخت، اگر نگوییم ممکن نیست، اولویت ندارد.
شهرام جباری زادگان کارشناس حوزه شهری هم معتقداست:در کلاف هزار گره موجود صحبت درباره انتقال پایتخت نشانی از واقع بینی ندارد و دادن آدرس غلط است به ویژه وقتی انبوهی از معضلات روی زمین مانده است و امیدی به رفع آنها نمی رود و فقط باید کوشید این معضلات عمیق تر و خطرناک تر نشوند، اساساً بحث درباره تغییر پایتخت بی راهه رفتن است.
بحث انتقال پایتخت در ایران سابقهای طولانی دارد و در دورههای مختلف مطرح شده است. با این حال، اجرای چنین طرحی نیازمند بررسیهای دقیق و کارشناسیشده، تأمین منابع مالی و جلب رضایت عمومی است. با توجه به اظهارات اخیر مقامات ارشد دولت، بهنظر میرسد این موضوع بار دیگر در دستور کار قرار گرفته و مطالعاتی در این زمینه آغاز شده است.
در نهایت، تصمیمگیری درباره انتقال پایتخت نیازمند مشارکت و همفکری تمامی نهادهای ذیربط و بهویژه مردم است تا با در نظر گرفتن تمامی جوانب، بهترین تصمیم برای آینده کشور اتخاذ شود.
اگر فکر میکنید خانههای لوکس فقط در ایران از دسترس مردم خارج شدهاند، مقایسهای میان ایران و بریتانیا تصویر جالبی پیش روی شما میگذارد. روزنامه گاردین در گزارشی با عنوان «شکار خانههای فانتزی در انگلستان» سراغ برخی از خاصترین املاک این کشور رفته است. یکی از جذابترین نمونهها، یک خانهقایق لوکس روی رودخانه تیمز در لندن است؛ خانهای با چشمانداز ۳۶۰ درجه، پنجرههای سرتاسری و تراس بزرگ که حدود یک و نیم میلیون پوند قیمت دارد؛ رقمی معادل نزدیک به ۴۰۰ میلیارد تومان
مرکز آمار ایران در تازهترین گزارش خود از شاخص قیمت نهادههای ساختمانی شهر تهران، از تشدید فشار هزینهای بر بخش ساختوساز در زمستان ۱۴۰۴ خبر داده است. بر اساس این گزارش، اگرچه هزینه نهادههای ساختمانی در پایتخت نسبت به زمستان سال قبل نزدیک به دو برابر شده، اما بیشترین جهش قیمتی به گروه چوب اختصاص دارد؛ گروهی که تورم نقطهبهنقطه آن به ۲۰۸.۵ درصد رسیده است. بررسی دلایل این افزایش نشان میدهد مجموعهای از عوامل ارزی، تجاری و سیاستگذاری در رشد کمسابقه قیمت چوب نقش داشتهاند.
در بازار مسکن یک تصور رایج وجود دارد؛ اینکه هرچه منطقهای ارزانتر باشد، ظرفیت رشد قیمت بیشتری دارد و در بلندمدت بازدهی بالاتری نصیب سرمایهگذاران میکند. اما بررسی روند قیمت مسکن در شهرستانهای استان تهران طی سالهای ۱۳۹۱ تا ابتدای ۱۴۰۵ روایت متفاوتی را نشان میدهد.
مدیریت شهرها در ایران سالهاست با یک چالش قدیمی روبهرو است؛ تعدد نهادها و دستگاههایی که هرکدام بخشی از مسئولیت اداره شهر را بر عهده دارند. نتیجه این وضعیت، موازیکاری، اتلاف منابع و کندی در اجرای پروژهها و خدمات شهری است.
Δ