نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
در حالیکه در سیاستگذاریهای رسمی، حداقل متراژ یک واحد مسکونی «قابل سکونت» ۷۵ متر مربع تعریف میشود، بررسی فایلهای فروش در تهران نشان میدهد خرید چنین واحدی، بسته به منطقه، به بودجهای بین حدود ۲.۳ تا بیش از ۱۴ میلیارد تومان نیاز دارد.
به گزارش اکوایران به نقل از اقتصادنیوز، در حالی که در سیاستگذاریهای رسمی، حداقل متراژ یک واحد مسکونی «قابل سکونت» ۷۵ متر مربع تعریف میشود، و بنا بر گفته رئیس مرکز تحقیقات وزارت راه، مسکن و شهرسازی «الگوی بهینه مصرف مسکن، متراژ ۷۵ متر مربع را بهعنوان معیار پیشنهاد میکند و متراژ های پایین تر مسکن کامل محسوب نمی شوند»، اما واقعیت بازار مسکن حکایتی دیگر دارد.
ریز متراژها و یک انتخاب ناخواسته
افت توان خرید خانوارها، تقاضا را به سمت واحدهای کوچکمتراژ سوق داده و حالا زندگی در فضاهایی که عملاً به حداقلهای سکونت نزدیکاند، به یک انتخاب ناخواسته تبدیل شده است.
با این حال، پیش از آنکه درباره ریزمتراژها نسخهپیچی شود، این پرسش مطرح میشود که اساساً خرید یک واحد ۷۵ متری متناسب با زندگی شهری در تهران، امروز چه هزینهای روی دست خانوار میگذارد؟
هزینه خرید مسکن 75 متری در پایتخت
بررسی فایلهای فروش واحدهای مسکونی با شاخصهای ۷۵ متر مربع زیربنا، دارای آسانسور، پارکینگ، انباری و دو خواب نشان میدهد که در مناطق شمالی تهران شامل مناطق ۱، ۲ و ۳، حداقل بودجه مورد نیاز برای خرید چنین واحدی بین ۱۰ تا ۱۱ میلیارد تومان است.
برای مثال، آپارتمانی با این مشخصات و سن بنای ۱۵ سال در شهرک نفتِ منطقه یک، ۱۰ میلیارد و ۹۰۰ میلیون تومان قیمتگذاری شده است. در محله دربند نیز واحدی مشابه با سن بنای ۱۲ سال، ۱۰ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان آگهی شده است.
در منطقه ۴، حداقل بودجه مورد نیاز حدود ۸ میلیارد تومان برآورد میشود. در محله فرجام، آپارتمانی ۷۵ متری، ۲۰ سال ساخت و دارای آسانسور، پارکینگ و انباری با قیمت ۸ میلیارد و ۲۵۰ میلیون تومان عرضه شده است. در منطقه ۵ نیز حداقل قیمت به حدود ۱۰ میلیارد تومان میرسد؛ بهطوریکه واحدی با ویژگیهای مذکور و ۱۴ سال عمر بنا در محدوده اشرفی اصفهانی، ۱۰ میلیارد و ۱۲۵ میلیون تومان قیمت دارد.
در منطقه ۶، این رقم به حدود ۱۱ میلیارد تومان میرسد. برای نمونه، آپارتمانی ۷۵ متری، ۲۰ سال ساخت در یوسفآباد با قیمت ۱۲ میلیارد تومان آگهی شده است. در مناطق ۷ و ۸ اما حداقل بودجه مورد نیاز کاهش مییابد و به حدود ۵ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان میرسد. در محله زرکشِ منطقه ۸، واحدی با ۱۴ سال عمر بنا ۵ میلیارد و ۹۰۰ میلیون تومان قیمتگذاری شده و در محله نظامآبادِ منطقه ۷، آپارتمانی ۷۵ متری نوساز و دارای آسانسور، پارکینگ و انباری با قیمت ۶ میلیارد و ۷۵۰ میلیون تومان به فروش گذاشته شده است.
حداقل بودجه برای خرید واحد مورد نظر در مناطق ۹، ۱۰ و ۱۱ نیز حدود ۶ میلیارد تومان است. برای مثال، در محله استادمعینِ منطقه ۹، واحدی ۵ سال ساخت با امکانات یادشده، ۶ میلیارد و ۲۵۰ میلیون تومان قیمت دارد.
بررسی مناطق ۱۳، ۱۴ و ۱۵ نشان میدهد که حداقل بودجه مورد نیاز در منطقه ۱۳ حدود ۵ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان، در منطقه ۱۴ حدود 4 میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان و در منطقه ۱۵ حدود ۳ میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان است. بهعنوان نمونه، در محله مسعودیهِ منطقه ۱۵، آپارتمانی ۷۵ متری نوساز با قیمت ۴ میلیارد و ۹۰ میلیون تومان عرضه شده است.
در منطقه ۱۶، حداقل قیمت به حدود ۲ میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان میرسد. برای مثال، در محله یاخچیآباد، واحدی با متراژ یادشده و ۲ سال ساخت، ۲ میلیارد و ۳۶۸ میلیون تومان قیمتگذاری شده است.
در منطقه ۱۷ نیز حداقل بودجه مورد نیاز حدود ۳ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان است و در محله زمزم، واحدی ۷۵ متری و ۹ سال ساخت با قیمت ۳ میلیارد و ۶۹۰ میلیون تومان آگهی شده است.
در مناطق ۱۸ و ۱۹، حداقل بودجه خرید حدود ۲ میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان برآورد میشود. برای نمونه، در محله دولتخواه جنوبیِ منطقه ۱۹، واحدی ۷۵ متری و ۶ سال ساخت با امکانات یادشده، ۲ میلیارد و ۴۷۵ میلیون تومان قیمت دارد.
در منطقه ۲۰ نیز حداقل قیمت در همین حدود است؛ بهطوریکه در محله جوانمرد قصاب، آپارتمانی ۷۵ متری و ۴ سال ساخت با قیمت ۲ میلیارد و ۴۷۵ میلیون تومان به فروش میرسد.
در نهایت، در مناطق ۲۱ و ۲۲، حداقل بودجه مورد نیاز حدود ۶ میلیارد تومان است. برای مثال، در محله چیتگر، آپارتمانی ۷۵ متری با امکانات مدنظر و ۱۳ سال ساخت، ۶ میلیارد و ۳۷۵ میلیون تومان قیمتگذاری شده است.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ