نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
در حال حاضر میانگین کیفیت هوای تهران با شاخص 152در وضعیت ناسالم برای همه گروه ها قرار دارد، در این شرایط افراد مبتلا به بیماری قلبی یا ریوی، سالمندان و کودکان باید از فعالیتهای طولانی یا سنگین خارج از منزل خودداری کنند و سایر افراد باید فعالیتهای طولانی یا سنگین خارج از منزل را کاهش دهند. […]
در حال حاضر میانگین کیفیت هوای تهران با شاخص 152در وضعیت ناسالم برای همه گروه ها قرار دارد، در این شرایط افراد مبتلا به بیماری قلبی یا ریوی، سالمندان و کودکان باید از فعالیتهای طولانی یا سنگین خارج از منزل خودداری کنند و سایر افراد باید فعالیتهای طولانی یا سنگین خارج از منزل را کاهش دهند.
طبق اطلاعات ایستگاه های سنجش کیفیت هوا، فقط یک نقطه از شهر تهران در وضعیت قابل قبول، 7 نقطه در وضعیت ناسالم برای گروه های حساس و 17 نقطه از شهر در وضعیت قرمز یا همان ناسالم برای همه شهروندان است.
آلاینده این روزهای هوای تهران، ذرات معلق کمتر از 2.5 میکرون است، این ذرات (PM2.5) به دلیل قطر کم نسبت به بقیه آلایندهها تا مدتها در هوا معلق میمانند.
از ابتدای سال جاری تاکنون، تهران 177 روز هوای قابل قبول، 81 روز هوای ناسالم برای گروه های حساس، 10 روز هوای ناسالم برای همه گروه ها و 5 روز هوای پاک داشته است.
همچنین رئیس مرکز ملی پیشبینی و مدیریت بحران مخاطرات وضع هوای سازمان هواشناسی کشور از افزایش غلظت آلایندهها در شهرهای صنعتی و پرجمعیت تا آخرین روز پاییز و ورود سامانه بارشی به کشور طی جمعه (۳۰ آذرماه) خبر داد.
صادق ضیاییان؛رئیس مرکز ملی پیشبینی و مدیریت بحران مخاطرات وضع هوای سازمان هواشناسی کشور درباره افزایش آلایندههای جوی گفته است: در بعضی ساعات، افزایش آلایندهها و کاهش کیفیت هوا تا روز جمعه (۳۰ آذر) در شهرهای صنعتی و پرجمعیت پیشبینی میشود.
او درباره وضعیت جوی تهران طی دو روز آینده اظهار کرد: آسمان تهران روز پنجشنبه (۲۹ آذر) صاف تا کمی ابری، همراه با غبار محلی با بیشینه دمای ۱۲ و کمینه دمای منفی ۴- و روز جمعه (۳۰ آذر) صاف تا قسمتی ابری، همراه با غبار محلی و در آخر وقت افزایش ابر، با بیشترین دمای ۱۰ و کمترین دمای منفی ۴- پیشبینی میشود.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ