نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، رضا بیانی، مسئول مدیریت بحران و پدافند غیرعامل سازمان منابع طبیعی که پیشتر سرپرست اداره کل منابع طبیعی استان تهران نیز بود، به اکوایران میگوید: از سال 96 تا 98، هشت پارک تهران به شهرداریهای مناطق احاله مدیریت شده است. مثلا سرخه حصار به شهرداری منطقه ۱۳ احاله شده است. در این […]
به گزارش اکوایران، رضا بیانی، مسئول مدیریت بحران و پدافند غیرعامل سازمان منابع طبیعی که پیشتر سرپرست اداره کل منابع طبیعی استان تهران نیز بود، به اکوایران میگوید: از سال 96 تا 98، هشت پارک تهران به شهرداریهای مناطق احاله مدیریت شده است. مثلا سرخه حصار به شهرداری منطقه ۱۳ احاله شده است. در این احاله مدیریت هم قراردادی بسته شده است که شهرداری باید تمام وظایف ما من جمله آبیاری، مبارزه با آفات و خشک شدن را.
او میگوید: شهرداری تهران باید پیگیری آبیاری درختان و نیاز آبی این درختان میبود اما این اتفاق نیفتاده است.
بیانی در پاسخ به این پرسش که آیا شهرداری مقصر است یا خشکی و کم آبی که اکنون گریبان تمام شهرها را گرفته است تاکید دارد: حتی اگر بحث تنش آبی هم مطرح باشد، ما در قرارداد ذکر کرده بودیم که باید این درختان آبیاری میشدند، هر هفته هرکدام از این درختان باید 10 لیتر آب مصرف کند. اما این اتفاق رخ نداده است.
این مسئول با اشاره به اینکه گفته شده، حقابه آبفا تامین نشده است، ادامه میدهد: دادستانی تهران ورود پیدا کرد و حقابه پارک چیتگر تا زمانی که ما در تهران بودیم، برقرار شد اما نه به میزان 400 لیتر بر ثانیه، شاید نزدیک به 100 لیتر بر ثانیه برقرار شد. درباره پارک سرخه حصار هم قرار بود، قرار بود چاهها احیا شوند اما از آن چاهها هم تنها دو مورد احیا شود.
بیانی درباره آفتهای فعلی درختان نیز میگوید: وقتی آبیاری نکنید، درختان ضعیف میشود و وقتی درختان ضعیف شوند، انواع و اقسام آفت، به آن حمله میکند، در همان قرارداد احاله مدیریت هم به کنترل آفت و بیماریها اشاره شده است و شهرداری باید کنترل میکرده است، که این اتفاق نیفتاده است.
آیا هنوز فرصتی برای احیای درختان باقی است؟ بیانی میگوید: ما در آن دوره کارگروهی با حضور شهرداری تشکیل داده بودیم، که وضعیت درختان را بررسی کنند تا درختانی که زنده هستند را نگهدارند و درختانی که زنده نبودند را هم طی چند مرحله قطع شد و درختان تازه کاشته شد. اکنون هم باید چنین راهکاری اتخاذ شود اما در وهله اول باید بحث آب تعیین تکلیف شود، زیرا همین الان درختان 4 تا 5 ساله هم اگر آبیاری نشوند، دوباره خشک میشود. به نظر این موضوع با ورود دادستانی درحال حل شدن بود و امیدواریم که این موضوع ادامه پیدا کند.
با افزایش سقف تسهیلات خرید مسکن زوجین در تهران از یک میلیارد به دو میلیارد تومان، انتظار میرفت تقاضا برای اوراق «تسه» افزایش پیدا کند و قیمت این اوراق نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اما رفتار بازار نشان میدهد این اتفاق، دستکم تاکنون، چندان پررنگ نبوده است.
تداوم رکود معاملاتی در بازار مسکن، ریشه در تشدید نااطمینانیها و رشد هزینههای ساخت دارد. در سالهای اخیر، سرعت رشد هزینهها از ظرفیت درآمدی مردم پیشی گرفته و فضای بین قیمتها و توانمندی متقاضیان را چنان فاصله انداخته که حتی ورود قیمتهای بالاتر نیز نتوانسته است تقاضایی را از رکود خارج کند.
در این گزارش، فایلهای اجاره واحدهای تجاری در پاساژها و مجتمعهای خرید مناطق مختلف تهران را رصد کردیم. هزینه حضور در بازارهای تجاری پایتخت بسته به عواملی مانند موقعیت جغرافیایی، سطح درآمد منطقه، میزان تردد مشتری، برندهای فعال در پاساژ، کیفیت خدمات مجتمع و جایگاه واحد در با یکدیگر فاصله زیادی دارند و این تفاوت قیمت باعث میشود از منظر توجیه اقتصادی، انتظارات فروش یک واحد تجاری در پاساژهای مختلف نیز متفاوت باشد. علاوه بر هزینه اجاره، سایر هزینههای جاری مانند شارژ مجتمع، هزینه انرژی، نیروی انسانی و … نیز تحت تاثیر موقعیت مکانی و سطح خدمات پاساژ قرار دارند. برای نمونه، بررسی فایلهای موجود نشان میدهد یک واحد تجاری حدود ۱۳ متری در کوروش مال با شرایط رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه حدود ۱۰۰ میلیون تومان عرضه شده است؛ در حالی که در هروی سنتر یک واحد با متراژ مشابه با رهن ۴۰۰ میلیون تومان و اجاره ماهانه ۵0 میلیون تومان فایل شده است.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار.
Δ